Haripad Sree Subrahmanya Swamy temple

The Sree Subrahmanya Swamy temple in Haripad is one of the oldest temples in Kerala. This temple dedicated to Subrahmanya Swamy is known as Dakshina Palani(Southern Palani). It is believed that the temple was established even before the advent of Kaliyuga.

It is believed that the idol has been used by Parasurama for Poojas and was left in Kandanalloor in Govindamuttom Backwaters from which it was recovered. It is said that all the landlords of Eakachakra (the then Haripad) had vision regarding the idol in the sametime which led them to find the idol in Kayamkulam lake.The idol was brought ashore at Nelpurakadavu. In commemoration of retrieval of the idol Vigraha Labdhi Jalolsavam is conducted in Payippad river for three days, after Thiruvonam. Legend has it that the idol was kept for public viewing for Ara Nazhika (half an hour) under a banyan tree that belonged to a Christian family,Tharakanmar. There still exist a small temple where the idol was kept known as “Ara Nazhika Ambalam”.

The temple was consecrated on the Pushya star of Makara Masa. This day is celebrated as the founding day of the temple every year. It is believed that Lord Vishnu appeared as a saint to consecrate the temple. In Malayalam year 1096 the temple caught fire but the golden flag mast and the Koothambalam was saved from the fire. The temple was rebuilt during the reign of King Sree Chithira Thirunal Rama Varma. and the golden flag mast was re-installed.

The presiding deity of the temple is Murugan in four armed form with Vel in one hand, Vajrayudha in another hand one hand bestowing blessing and the other toughing its thighs. The idol is about eight feet in height. The idol is believed to have presence of Vishnu, Shiva and Brahma. The idol faces East

Beside the main deity there are many other deities which include Dakshina Moorthy juventus football shirt, Lord Ganesh, Thiruvambadi Kannan, Nāga, Shasta, Keezhtyar Kovil Subrahmanyan.

The temple has four Gopuras youth baseball uniforms. It has golden flag mast on eastern side. The temple’s Sanctum sanctorum is round in shape reusable water bottle brands. The temple compound also hosts a Koothambalam. Peacocks, Murugan’s vahana, are protected and housed in the temple premises.

The Avani Utsavam in Chingom, Markazhi Utsavam in Dhanu, Chitra Utsavam in Medom form the Utsava Trayam.Trikkarthika in Vrischikam, Prathishta day in Idavam, Skanda Ashthami in Thulam Purple Bandage Dress, Navarathri in Kanni and Thaipooyam in Makaram are some of the other important festivals of the Haripad Temple.

Program New Frontiers

Program New Frontiers (pl used meat tenderizer for sale. Nowe granice) – amerykański program misji sond kosmicznych zapoczątkowany w 2003 roku przez agencję NASA.

Celem programu jest umożliwienie częstego realizowania misji kosmicznych o wysokiej wartości naukowej przeznaczonych do badania ciał Układu Słonecznego. Całkowity koszt wybranej do realizacji misji nie może przekraczać około 750 milionów dolarów amerykańskich. Koszty te kształtują się pomiędzy mniejszymi misjami sond programu Discovery a dużymi i bardzo kosztownymi misjami programu Flagship. Misje muszą realizować zadania badawcze określone jako priorytetowe w przygotowanym w 2002 roku przez National Research Council na zlecenie NASA opracowaniu New Frontiers in the Solar System: An Integrated Exploration Strategy (pl. Nowe granice w Układzie Słonecznym: zintegrowana strategia eksploracji). Misje wybierane są następnie na zasadzie konkursu spośród propozycji nadsyłanych przez amerykańskie instytucje naukowe i uniwersyteckie.

Misja New Horizons była przygotowywana jeszcze przed zainicjowaniem programu New Frontiers i jako pierwsza została do niego włączona. Zadania misji polegają na wykonaniu badań Plutona, jego księżyca Charona oraz dodatkowo jednego lub dwu ciał pasa Kuipera. Sonda wykona badania składu chemicznego i charakterystyki fizycznej mijanych ciał.

Przebieg misji:

Misja Juno została wybrana do realizacji w konkursie rozstrzygniętym w czerwcu 2005 r. Sonda ma wejść na orbitę wokół Jowisza. Zadania misji obejmują zbadanie, czy Jowisz posiada lodowo-kamienne jądro, określenie zawartości wody i amoniaku w atmosferze planety hydration waist belt, badanie konwekcji i profili wiatrów głęboko w atmosferze, określenie pochodzenia jowiszowego pola magnetycznego oraz badanie obszarów biegunowych magnetosfery planety.

Przebieg misji:

W kwietniu 2009 roku został ogłoszony konkurs na trzecią misję programu New Frontiers (New Frontiers 2009 Announcement of Opportunity). NASA ogłosiła, że będą brane pod uwagę jedynie misje, które nie wymagają zasilania z użyciem energii jądrowej.

W grudniu 2009 r running belt malaysia. NASA ogłosiła wybór trzech proponowanych misji, spośród których do realizacji miała zostać wybrana jedna. Wybrana misja musiała być gotowa do startu przed końcem 2018 r. W maju 2011 r. do realizacji wybrano misję OSIRIS-REx. Start sondy odbył się 8 września 2016 roku. Misja wykona dokładne badania obiektu (101955) Bennu i pobierze próbki gruntu, które dostarczy na Ziemię. Koszt misji cool football socks, bez kosztu rakiety nośnej, został ograniczony do 800 mln USD.

Polonizacja

Polonizacja – proces przyswajania języka lub kultury polskiej przez jednostki i grupy społeczne funkcjonujące wcześniej w ramach innych kultur. Polonizacja może zachodzić zarówno w wyniku mniej lub bardziej wyraźnego przymusu (np. administracyjnego, edukacyjnego) jak i mieć charakter dobrowolny, tzn. nie wiązać się z żadną bezpośrednią presją.

Polonizacja, podobnie jak i inne procesy asymilacyjne, zachodziła w szczególności w sytuacji, gdy element polski wyraźnie dominował w danej społeczności terytorialnej, zaś przyjęcie języka polskiego wiązało się z podniesieniem własnego prestiżu, statusu społecznego itp. Polonizacja w takim sensie zachodziła na przestrzeni wieków np. wśród szlachty Rusi oraz Litwy, które przyjmowały za własny język polski, przejmując także polski tryb życia, w znacznym stopniu rezygnując przy tym z własnych tradycji, języka i kultury. Administracyjne działania zmierzające do polonizacji mniejszości narodowych próbowano prowadzić w II RP pod wpływem programu politycznego unifikacji narodowej Narodowej Demokracji. Zdecydowane działania polonizacyjne pozostałych po II wojnie światowej na terenie kraju przedstawicieli mniejszości narodowych prowadziła administracja państwowa PRL.

Społeczeństwo I Rzeczypospolitej składało się przede wszystkim z Polaków, Litwinów i Rusinów. W 1618 przedstawicieli tych narodowości było w przybliżeniu kolejno 4,5 mln, 0,75 mln i 5 mln na łączną liczbę 11 mln mieszkańców państwa. Istotne mniejszości stanowili m.in. Łotysze, Niemcy i Żydzi. Polacy, ze względu na przyłączenie znacznych terenów Rusi nie stanowili większości.

Rzeczywista przynależność etniczna miała jednak drugorzędne znaczenie. Wśród wyższych warstw społeczeństwa Litwy i Rusi następował szybki proces polonizacji, wyrażający się przede wszystkim w rozpowszechnieniu języka i kultury polskiej, a także religii katolickiej. Liczba osób, które ze względu na używany język i przyjętą kulturę można by określić jako Polaków wzrastała stopniowo z około 40% społeczeństwa w 1650 do 50% w 1791. Polonizacja wynikała z wyższego rozwoju kulturalnego, gospodarczego i administracyjnego Korony. To w niej znajdowały się główne instytucje państwowe (urzędy stołeczne, trybunały, dwór królewski), największe miasta, a także drugi najstarszy uniwersytet w Europie Środkowej. Proces ten, a także kolonizacja Rusi polskimi osadnikami doprowadziły do napięć na tle społecznym. Ważnym ich czynnikiem była wyznawana religia. Większość przedstawicieli szlachty polskiej i spolonizowanej była katolikami lub protestantami, natomiast ludność chłopska na wschodnich ziemiach Rzeczypospolitej wyznawała prawosławie. Konflikty dodatkowo narosły po zawiązaniu unii brzeskiej.

Pod wpływem reformacji duża część szlachty przyjęła wyznania protestanckie (luteranizm, kalwinizm i arianizm). Różnorodność wyznawanym religii, a także tolerancyjne traktowanie jednej z największych w Europie mniejszości żydowskich sprawiło, że Rzeczpospolita zyskała przydomek „państwa bez stosów”. Wprawdzie w efekcie kontrreformacji większość szlachty powróciła do kościoła katolickiego, ale proces ten przebiegał pokojowo, głównie poprzez propagandę i szkolnictwo jezuickie. Dopiero po potopie szwedzkim doszło do prześladowań braci polskich i ich wygnania z kraju.

Polska w okresie międzywojennym była krajem wielonarodowościowym, w którym Polacy stanowili od 64% do 69% populacji. W pewnych rejonach Polacy stanowili mniejszość, na przykład na Kresach Wschodnich, gdzie przewagę mieli Ukraińcy (identyfikowani wówczas z Rusinami), Białorusini lub Litwini. Polacy przeważali jednak na Wileńszczyźnie (75%), w ówczesnym województwie lwowskim oraz tarnopolskim (52%). Na zachodzie przeważali w niektórych okolicach Niemcy. W wielu miasteczkach (szczególnie na wschodzie kraju) dominowała ludność żydowska.

W Narodowym Spisie Powszechnym z 2002 r. ponad 96% ankietowanych zadeklarowało narodowość polską, 1,23% (471,5 tys. osób) zadeklarowało przynależność do innej narodowości, natomiast 2,03% ludności (774,9 tys. osób) nie określiło swej przynależności narodowościowej. Najbardziej liczne mniejszości narodowe i etniczne stanowią Ślązacy (173,2 tys.) Niemcy (152,9 tys.), Białorusini (48,7 tys), Ukraińcy (31,0 tys), Romowie (12,9 tys), Rosjanie (6,1 tys.), Łemkowie (5,9 tys.) i Litwini (5,8 tys.).

Prusowie najeżdżani byli już w IX wieku, jednak bez trwałych efektów. Gdy nie powiodła się misja chrystianizacyjna biskupów Wojciecha w roku 997 i Brunona z Kwerfurtu w roku 1009, doszło do polskich wypraw Bolesława Chrobrego. Kolejne wyprawy, w latach 1107–1108 i 1110–1111, zorganizował Bolesław Krzywousty. Również nie przyniosły one spodziewanych efektów, podobnie jak misja biskupa ołomunieckiego Henryka Zdika w 1141.

W 1147 odbyła się wyprawa na Prusy, zorganizowana przez Bolesława Kędzierzawego na fali zainteresowania drugą krucjatą lewantyńską. Prusowie jednak zorganizowali odwet i najechali na polskie ziemie w roku 1149. Kolejne wyprawy w latach 1149-1157 zaowocowały podbiciem części ziem pruskich. Kolejna próba chrystianizacji nie powiodła się na skutek buntu Prusów, a w roku 1166 zginął w karnej wyprawie młodszy brat Bolesława, książę Henryk Sandomierski.

W XIII w. udanego i trwałego podboju Prus dokonali Krzyżacy. Podbici Prusowie przejęli z biegiem lat język i kulturę niemiecką, natomiast na południu i wschodzie zasymilowali się z Polakami (Mazurami) i Litwinami. Pogańskie obyczaje Prusów przetrwały sporadycznie w Sambii do pierwszej połowy XVI w. Jeszcze w 1561 r. pastor Abel Will z Pobethen opublikował Mały katechizm Marcina Lutra w języku pruskim, jednak mowa ta ostatecznie wymarła na przełomie XVII i XVIII wieku.

W okresie administrowania dobrami kapituły warmińskiej przez Mikołaja Kopernika kontynuowany był proces intensywnego zagospodarowywania ziem spustoszonych w wyniku wojen z zakonem krzyżackim, sprowadzania osadników i osadzania ich we wsiach, wymiany gospodarstw chłopskich i dbałości o uprawę ziemi. Kopernik podróżował często po administrowanych terenach. Zapisy potwierdzają, że w opustoszałych wsiach polskich Kopernik chętnie lokował chłopów napływających z Mazowsza. W Locationes mansorum desertorum figuruje wielu Wojtków, Szczepanów, Stanisławów, Andrzejów, którzy zasiedlając Warmię, przyczyniali się do jej polonizacji i zmieniali w sposób zasadniczy oblicze etniczne tego regionu – dotychczas charakteryzującego się przewagą ludności pochodzenia staropruskiego i kolonistów niemieckich.

W średniowieczu region Pomorza zamieszkiwany był przez słowiańskie plemiona: Pomorzan (Kaszubów) w części przedodrzańskiej oraz Połabian (Ranów, Wieletów, Obodrzyców i innych) w części zaodrzańskiej. Główne ośrodki znajdowały się w (licząc od wschodu) Gdańsku, Kołobrzegu, Wolinie (potem Szczecinie), Arkonie.

Ziemie między ujściami Wisły i Odry podbite zostały przez władców polskich, jednak przy każdym osłabieniu władzy centralnej górę brały dążenia do odzyskania niezależności. Pierwszy swoją władzę nad całym Pomorzem między Wisłą a Odrą rozciągnął najprawdopodobniej Mieszko I. Ponownego podboju dokonywali Kazimierz Odnowiciel oraz Bolesław Krzywousty. W 1090 Sieciech, palatyn Bolesława Krzywoustego, poprzez dowodzone przez siebie rycerstwo polskie zdołał na krótko opanować i przyłączyć Pomorze Gdańskie. W ważniejszych grodach pomorskich umieszczono polskie załogi, resztę spalono, w celu pozbycia się oporu. W kilka miesięcy później doszło do buntu miejscowych elit, który doprowadził do przywrócenia stanu niezależności od Księstwa Polskiego.

W wyniku naporu Sasów do XIII wieku całe Pomorze zaodrzańskie znalazło się w granicach Cesarstwa. W czasie rozbicia dzielnicowego Pomorze przedodrzańskie praktycznie uniezależniło się od Korony pod rządami rodu Gryfitów. Księstwa Gryfitów, choć sięgnęły po część ziem zaodrzańskich, same podatne były na rozbicie i w 1181 roku popadły w silną zależność lenną od Cesarstwa. Bliższe związki z Krakowem wykazywało Pomorze Gdańskie, które po rządach lokalnej dynastii wróciło pod władzę Łokietka, aby niemal natychmiast w 1308 roku zostać zdobyte przez Krzyżaków.

Element etnicznie polski zaczął napływać na Litwę od czasów średniowiecza, i procentowo stanowił mniejszość wśród żywiołu litewskiego i białoruskiego. Większość polskich osadników pochodziła z Mazowsza. W XVI wieku była to najgęściej zaludniona kraina na ziemiach polskich, z której pochodził główny żywioł zasiedlający Mazury, Podlasie t shirt soccer, Litwę, Ruś Czerwoną, a także Prusy.

Język polski został przyjęty na Litwie przez warstwy polityczne i kulturowo czynne w połowie XVI wieku, chociaż stopniowa polonizacja miejscowej szlachty sięgała początkami wieku XV. Polonizacja Litwy była rezultatem procesów historycznych, tj. unii polsko-litewskiej, ale przede wszystkim unii lubelskiej (1569), chrystianizacji Litwy (właściwej) (w 1387 r. Auksztoty, w 1413 r. – Żmudzi). W dziedzinie sztuki i architektury przejawy polonizacji poprzez napływ zachodnich idei jest jednak najstarszy i sięga XIV w. Świadectwami wczesnego gotyku na Litwie są m.in. kościół św. Jana, podziemia katedry, kościół Franciszkanów i św. Mikołaja w Wilnie, zamek w Trokach, a nawet mury cerkwi Przeczystej Bogurodzicy w Wilnie. Głównym czynnikiem polonizującym stał się podobnie jak i na innych obszarach Rzeczypospolitej Kościół, dwór i miasto, gdzie na zasadzie przejmowania wzorów kulturowych warstwy społecznie niższe przejmowały wzory kulturowe warstw wyższych. W roku 1697 na Litwie, na wniosek miejscowej szlachty (tzw. zrównanie praw) wprowadzono język polski jako urzędowy, w miejsce dotychczas obowiązującego języka starobiałoruskiego. W wieku XVIII polonizacja ziem objętych granicami Rzeczypospolitej Obojga Narodów była procesem zakończonym, a polonizacja Wilna stanem dokonanym. Proces ten przebiegał bez nakazów i zakazów, bez przymusu, głównie pod wpływem dominacji cywilizacyjnej i oddziaływań administracyjnych (brakuje dowodów na przymus administracyjny). Od XVIII wieku działalność edukacyjną w Wielkim Księstwie Litewskim prowadziła w sposób zorganizowany Komisja Edukacji Narodowej, Szkoła Główna Litewska oraz Cesarski Uniwersytet Wileński.

Po upadku powstania styczniowego, chcąc uniknąć kolejnego, władze rosyjskie przystąpiły do intensywnej rusyfikacji, m.in. poprzez zakaz nauczania w innych poza rosyjskim językach, co oznaczało, biorąc pod uwagę stan uprzedni, zakaz nauczania w języku polskim. Władze rosyjskie stosując zasadę divide et impera utworzyły też szkoły wychowujące młodzież chłopską w oderwaniu od kultury polskiej (Gimnazjum w Mariampolu). W rezultacie w końcu XIX w. wytworzyła się jeszcze niewielka elita inteligencka, która zapoczątkowała odrodzenie języka i kultury narodowej w opozycji do kultury polskiej (zob. Litwini w znaczeniu historycznym). W okresie międzywojennym język litewski został poddany zabiegom oczyszczenia z wpływów języków słowiańskich (głównie polskiego). Utworzona w 1988 r. na Litwie organizacja „Vilnija”, od początku miała antypolski charakter. Zarzuca ona Polsce i Polakom – w tym mniejszości polskiej na Litwie dążenie do polonizacji Litwy i oderwania Wileńszczyzny. Równocześnie Vilnija popiera litwinizację polskiej mniejszości, która według tej organizacji składa się ze spolszczonych Litwinów, których należy „przywrócić do ich korzeni”. Organizacja domaga się m.in. zaprzestania działalności szkół nielitewskich (polskich) na Litwie i zmniejszenia wpływu partii politycznej polskiej mniejszości (Akcja Wyborcza Polaków na Litwie). Vilnija prowadzi także kampanie historyczno-propagandowe, m.in. domagając się polskich przeprosin za bunt Żeligowskiego i międzywojenną „okupację litewskiego Wilna”, a także demonizując AK, oskarżając ją o ludobójstwo na Litwinach (m.in. wyolbrzymiając mord w Dubinkach).

W 1323 zmarli (zapewne otruci) dwaj ostatni książęta z dynastii Rurykowiczów halickich, a pretensje do ziem Księstwa wołyńsko-halickiego wysunęli władcy: polski Władysław Łokietek, węgierski Karol Robert, mazowiecki Trojden I, oraz litewski Giedymin. Kandydatura mazowiecka początkowo wydawała się najsłabsza, syn Trojdena I – Bolesław był jednak osobą, na którą mogły się zgodzić wszystkie strony konfliktu, licząc, że będą w stanie roztoczyć pełne zwierzchnictwo nad młodym Piastowiczem.

Wyprawa zbrojna na Ruś pod wodzą Władysława Łokietka, z posiłkami Karola Roberta, ruszyła jeszcze pod koniec 1323 lub na początku roku następnego. Koalicjantom z powodzeniem udało się pokonać siły wrogie panowaniu na Rusi mazowieckiego Piasta. Jednak z biegiem lat jego panowania miejscowi zarzucili mu nadmierną opiekę nad mieszczanami i cudzoziemcami, porzucenie prawosławia, zbyt łagodne traktowanie katolickiego kleru i ograniczenie wpływów panów wołyńskich. Jak zapisał jeden z roczników polskich Bolesław Jerzy „usiłował zmienić ich prawa i obyczaje”, co oczywiście nie wpłynęło pozytywnie na jego popularność wśród miejscowych bojarów. Bolesław Jerzy II zmarł bezpotomnie 7 kwietnia 1340, jak zgodnie informują współczesne źródła, otruty przez bojarów. Podpisany dwa lata wcześniej układ otworzył wtedy przed Kazimierzem Wielkim widoki na powrót ziem ówczesnej Rusi Halickiej do Polski.

Polonizacja Rusi i Litwy była więc dziełem tego samego impulsu politycznego (przyłączenie południowej Rusi, Podlasia, Wołynia, Kijowa), i okazała się dla dziejów kultury polskiej wagi pierwszorzędnej, ponieważ polonizacja Rusi litewskiej szła odtąd w przyśpieszonym tempie. Szybka polonizacja ruskich i litewskich warstw wyższych w początkowym okresie spowodowana była atrakcyjnością demokratycznych idei i praw, jakie uzyskiwano przystępując do nowej warstwy, zwłaszcza szlachty.

Ziemie obecnej Ukrainy znajdowała się pod zwierzchnictwem Korony Królestwa Polskiego, a jej obszar zamieszkiwali zarówno Kozacy, miejscowe ruskie i polskie chłopstwo zwane czernią, spolonizowana szlachta, duchowieństwo oraz Żydzi, Ormianie i inni. Zaraz po unii lubelskiej (1569) wysunięto program poszerzenia federacji o Księstwo Ruskie i utworzenie Rzeczypospolitej Trojga Narodów, ale program ten upadł (patrz: Unia Hadziacka).

Główny zarząd nad ziemiami ruskimi, królewszczyznami i starostwami (woj. kijowskie, bracławskie, czernihowskie, podolskie itd.) sprawowały rody magnackie, głównie Lubomirscy, Potoccy, Czartoryscy, Wiśniowieccy, Zasławscy, Ostrogscy. Część historiografii właśnie im przypisuje główną odpowiedzialność za wybuch buntów, jednak obecnie hipoteza ta jest podważana. Najnowsze badania udowodniły, że sytuacja chłopów ruskich nie różniła się od reszty kraju, a w latach urodzaju była nawet lepsza. Mimo początkowego długiego okresu tzw. wolnizny (czyli użytkowania ziemi pańskiej bez ponoszenia za to opłat) przysługującej także chłopstwu ruskiemu, a tym samym stawiającego go w znacznie lepszej sytuacji niż chłopstwa w centralnej Polsce, następowało stopniowe podnoszenie powinności pańszczyźnianych, tym samym nawarstwiając (spotęgowaną już przez uprzedzenia religijne) nienawiść tzw. prostego ludu do warstw uprzywilejowanych.

Procesy polonizacyjne nie wygasły również w okresie rozbiorów. W roku 1848 gubernatorem Galicji został Wacław Zaleski, dzięki któremu w miastach wprowadzono samorząd oraz rozszerzono polonizację administracji i szkolnictwa, politykę tę wspierał również hrabia Agenor Gołuchowski. Konsekwencją tego było m.in. przyśpieszenie procesu polonizacji kadr – „Nie znający języka polskiego odchodzili, od najwyższych do najniższych stanowisk w Galicji aparat państwowy obsadzony był przez Polaków” (kosztem urzędników niemieckojęzycznych), postępowała polonizacja szkolnictwa. W tym czasie nastąpiła również gwałtowna polonizacja kleru ruskiego, a język ruski został wyparty nawet z obrad konsystorzy greckokatolickich, „ponieważ dla przywódców Cerkwi był on zanadto prostackim. W tych warunkach żaden duchowny ukraiński nie używał języka rodzimego w korespondencji. Równocześnie likwidacja wykładów w języku ruskim przez zaborcę austriackiego spowodowała zaprzepaszczenie przez Ukraińców istniejącej szansy rozwoju narodowego.

Próby polonizacji Ukraińców (w jęz. ukraińskim synonimami polonizacji полонізації są – cпольщення, ополячення, оляшіння), były procesem ciągłym od początku istnienia II Rzeczypospolitej, i nabrały ostrości po śmierci Piłsudskiego. Zamierzano stopniowo, poprzez administracyjne naciski, doprowadzić do polonizacji Ukraińców.

Polska w lipcu 1919 ratyfikowała traktat o mniejszościach narodowych stanowiących uzupełnienie traktatu wersalskiego. O rozstrzyganiu kwestii językowych w szkolnictwie, sądownictwie, urzędach itp. decydował udział mniejszości narodowych wśród ludności jednostek terytorialnych. Według części badaczy tematu administracja państwowa stosowała manipulacje w celu pomniejszenia udziału mniejszości w ogólnej populacji Kraju. Polityka polonizacji ludności ukraińskiej i białoruskiej zmierzała do podważenia traktatu o mniejszościach, który zresztą Polska wypowiedziała w 1934. Po 1921 w Warszawie zwyciężyły koncepcje asymilacyjne tzw. mniejszości słowiańskich. O ile jednak Białorusini poddawali się polonizacji, o tyle bardziej od nich świadomi narodowo Ukraińcy w części wybrali opór. W 1929 powstała tajna Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów. Jej metodą stał się terroryzm – jedną z ofiar był m.in. wicepremier płk Bronisław Pieracki, na co władze II RP odpowiadały działaniami pacyfikacyjnymi.

Jedną z dróg do polonizacji Ukraińców prawosławnych, władze widziały w osłabieniu pozycji majątkowej Kościoła prawosławnego. Miały miejsce różne akcje „wzmacniania polskości” w rodzaju niszczenia „niepotrzebnych” cerkwi na terenie województwa lubelskiego i nawracanie siłą prawosławnych na katolicyzm na Wołyniu. Propagandowo przedstawiano ją jako odwracanie skutków prawosławizacji Polaków za czasów carskich. W jej ramach na Chełmszczyźnie i Podlasiu zniszczono ponad 100 cerkwi, prawie 200 przejął Kościół rzymskokatolicki. Akcja rewindykacyjna wpisywała się w ogólną politykę II Rzeczypospolitej wobec kościoła prawosławnego, dążącą do maksymalnego ograniczenia jego wpływów politycznych i społecznych oraz zerwania jego związków z mniejszościami narodowymi ukraińską, rosyjską i białoruską. Całkowicie starano się wyprzeć prawosławie z Chełmszczyzny i Podlasia, zgodnie z deklaracją wojewody lubelskiego Stanisława Moskalewskiego, który oznajmił w 1921, że po Bug kraj jest czysto polski. W podobnym duchu wypowiadało się zresztą MWRiOP w lutym 1924, deklarując, iż na Lubelszczyźnie należy w ogóle wyprzeć prawosławie, lub też doprowadzić do jego zupełnej polonizacji. Znamienne było tutaj przemówienie wojewody lubelskiego Józefa Rożnieckiego z 1935, dla którego prawosławie z czynnika rusyfikacji stało się potencjalnym narzędziem ukraińskiego ruchu narodowego i który w związku z tym apelował o zdecydowaną walkę o jego polonizację, mówiąc w przemówieniu z 31 stycznia 1935, iż:Rola Cerkwi musi odpowiadać polskiej państwowej racji stanu, a więc być czynnikiem oddziałującym w duchu tej racji stanu, wiązać obywateli w pierwszym rzędzie z Państwem Polskim, a w odniesieniu do Lubelszczyzny musi być czynnikiem polonizacji… Dążymy do polonizacji Prawosławia. Ważną rolę odegrały również koła wojskowe, domagające się coraz silniej ostatecznego rozwiązania problemów wyznaniowych oraz polonizacji ludności Chełmszczyzny i Lubelszczyzny, traktowanej jak przymusowo zruszczeni Polacy. Ostatecznym celem akcji miała być całkowita polonizacja obszarów na zachód od Bugu oraz maksymalne umocnienie polskich wpływów kulturowych na wschód od niego. Plany te nie zostały zrealizowane z powodu wybuchu II wojny światowej oraz ze względu na postawę ludności prawosławnej.

Ukraińcy jako naród czuli się gorzej w II Rzeczypospolitej niż w Austro-Węgrzech, dla przykładu ograniczano język ukraiński w szkolnictwie (w 1920 w granicach RP znajdowało się 3000 ukraińskich szkół powszechnych, w 1939 – 400), czy likwidowano ukraińskie gimnazja (zarówno w wyniku świadomego blokowania dostępu do szkolnictwa, jak i z powodu ograniczenia rozwoju antypolskiego ruchu wśród młodzieży ukraińskiej związanej często z terrorystycznymi organizacjami jak z Ukraińską Wojskową Organizacją (UWO)), a mniejszość ukraińska stała się obywatelami drugiej kategorii.

Obecnie Ukraińcy są jedną z najliczniejszych mniejszości narodowych w Polsce (obok Niemców). Jednak nie skupiają się oni na terenach graniczących ze zwartym terytorium etnosu polskiego, są rozproszeni w Polsce zachodniej i północnej. Do 1947 r. Ukraińcy polscy zamieszkiwali na terenach, stanowiących przedłużenie ukraińskiego obszaru etnicznego, rozciągającego się wzdłuż południowej i wschodniej granicy Polski, czyli Krynicy po okolice Włodawy. Z wyjątkiem regionu Przemyśla i Sanoka, nie mieszkali oni tam od wczesnego średniowiecza, lecz napłynęli ze wschodu w wiekach XIV-XVI w ramach procesów migracyjnych w państwie polsko-litewskim. Już przed II wojną światową grupa ta nie miała tożsamości etnograficznych, lecz identyfikowała się bezpośrednio z narodem ukraińskim.

Następstwem drugiej wojny światowej oraz dwu kolejnych fal przesiedleń ludności ukraińskiej nastąpiła całkowita dezorganizacja dotychczasowych struktur społecznych. Zlikwidowane zostały wszystkie ukraińskie organizacje obywatelskie: społeczne, oświatowe, gospodarcze, a także struktury Kościoła greckokatolickiego, będącego jedną z najważniejszych instytucji życia narodowego Ukraińców galicyjskich. Znaczna część młodych nacjonalistów ukraińskich zginęła w szeregach UPA lub została pojmana i stracona z wyroku polskich sądów. Najważniejsze pod tym względem były jednak wysiedlenia. Pierwsza w latach 1944–1946 ponad pół miliona z ok. 700 tys. Ukraińców, mieszkających na powojennym terytorium Polski, wysiedlono do Związku Sowieckiego (część z nich, na samym początku akcji przesiedleńczej, wyjechała dobrowolnie), następnie zaś, wiosną 1947 r. pozostałych, w liczbie ok. 150 tys. wysiedlono do zachodnich i północnych województw, na tzw. Ziemie Odzyskane. W konsekwencji celem wysiedlenia z 1947 r. było przyspieszone wynarodowienie ludności ukraińskiej – „inaczej nie da się wytłumaczyć rozpraszania przesiedlanych niewielkimi grupami na ogromnym terytorium, rozrywania nie tylko więzi parafialnych, ale i rodzinnych. To, że – inaczej niż wśród diaspory ukraińskiej w innych krajach – nie doszło do skupiania się wysiedlonych Ukraińców, było rezultatem świadomej polityki władz”.

Początkowo polonizacja Ukraińców była jedynie językowa, nie wiążąca się ze świadomym akcesem do narodu polskiego. Zwłaszcza „w latach sześćdziesiątych i pierwszej połowie siedemdziesiątych cała Polska pogrążała się bowiem w sowieckiej „polskojęzyczności”, pod którą postępowała erozja tożsamości narodowej”. Jednym ze skutków wysiedlenia była utrata przez wspólnotę ukraińską w Polsce charakteru grupy etnicznej; zachowali go jedynie Łemkowie.

Jeszcze do roku 1984 polonizacji podlegało również rusińsko-łemkowskie nazewnictwo miejscowości na tzw. Łemkowszczyźnie. Dla przykładu Bereźnica Wyżna na Brzezina, Chrewt na Przystań, Czerteż na Przedmieście, Czystogarb na Górna Wieś, Dąbrówka Ruska na Dąbrówka, Dołżyca na Zakole, Dudyńce na Szybistów, Dydiowa na Zacisze, Hłudno na Chłodnik, Horodek na Gródek, Hulskie na Stanisławów, Jabłonica Ruska na Jabłonica, Jawornik Ruski na Jaworowice trusox football socks, Kulaszne na Międzygórze, Łodyna na Łęgi, Morochów na Mroczków i wiele innych. Nazwy te mając znaczenie w dialektach ukraińskich po polsku je traciły. Pod wpływem protestów reaktywowano Komisję Ustalania Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych zlikwidowaną w 1975 r., a jej nowy przewodniczący, prof. Mieczysław Szymczak, zażądał przywrócenia starych nazw. Sprawa doczekała się finału dopiero w 1981, lecz do wielu historycznych nazw łemkowskich już nie powrócono np. Królowa Górna.

Historiografia polska starała się podkreślić swoistą misję cywilizacyjną, jaką miała spełnić kolonizacja Rusi Czerwonej przez ludność napływową. Historiografia rosyjska, ukraińska i radziecka minimalizowały wpływy polskie bądź dostrzegały tylko ujemne strony polskiej ekspansji osadniczej, która rzekomo miała się przyczynić do wyniszczenia gospodarczego Rusi Czerwonej i jej kulturalnego upadku.

Liczba Niemców na ziemiach polskich nie stanowiła w ciągu dziejowym stałej wartości, lecz ulegała zmianom w zależności od różnych czynników i do połowy XIX w. był to głównie napływ ludności. Ich ubytek powodowała głównie polonizacja tej grupy. W okresie po 1918 w celu przyspieszenia efektów polonizacji Niemców zalecano głównie pod wpływem endecji „zerwanie więzi łączącej ich z etnicznym państwem niemieckim, odcięcie ich od wpływów tego państwa”. Plan piętnastoletni przyjęty przez rząd polski w 1938 przewidywał m.in. na lata 1941-1951 podniesienie stanu sanitarnego miast i „ostatecznej polonizacji miast polskich” (w sensie gospodarczym).

Historyk Aleksander Brückner w Encyklopedii staropolskiej zapisał: „Do Polski przybywali Niemcy najpierw od X do XIV wieku, jako drużyna rycerska wstępująca na służbę Bolesławów i Kazimierzów; z Łużyc, Miśni, […] i rychło polszczyli, od nich wywodzi się wiele rodzin szlacheckich: Herburty, Kietlicze, Bibersteiny, Korcboki i in. Drugi, nierównie znaczniejszy napływ Niemców, chłopów i mieszczan, dokonał się w XIII i XIV wieku. Kraj mało zaludniony przedstawiał dla Niemców, opuszczających z powodu przeróżnych klęsk, i przeludnienia swe siedziby w Miśni, Turyngi, […], pole nęcące, najpierw Śląsk, za nim Wielkopolska i Małopolska. Koloniści osiadali po grodach, które przekształcali na miasta, rzadziej po wsiach, wraz ze swoimi porządkami, podnosząc pracą wytrwałą kulturę miejską i wiejską. Trzymali się silnie razem, nie rozpływali się w otoczeniu polskim. Dopiero w ciągu XIV i XV wieku rozpoczęła się asymilacja od dołu, przez ożenki i napływ Polaków do miast i miasteczek. […] W roku 1537 oddano kościół N.P. Marii gminie polskiej, a dopiero w roku 1600, zniosła rada miejska zagajanie sądów ławniczych po niemiecku; tak uporczywa była tradycja tu, w Poznaniu, Bieczu, i in. Ślady fal osadniczych przechował język miejski w słownictwie, nie strukturze językowej (oprócz przyrostka na -unek) […]. Słowo polskie nabierała specjalnego znaczenia pod wpływem niemieckiego np. miasto (pierwotnie oznaczało tylko miejsce) gaić (sądy) itd. Czasowniki np. szukać (dawne iskać), musieć. W zwyczajach, wierzeniach i obrzędach; dyngus i śmigus są niemieckie – dingus (oszacowanie, obdarowanie jajkiem, wędzonką) i schneck-ostern (smaganie rózgą świąteczną), wynoszenie śmieci za wieś, kary: wożenie kłody, zawieszanie w koszu nad wodą, ciągnienie kota przez wodę, wiara w skrzaty, koboldy. Całe słownictwo górnicze było wyłącznie niemieckie.”.

Zwyczajowe prawo saskie rozpowszechnione na ziemiach polskich było używane w licznych miastach polskich (osadzanych na prawie magdeburskim) obok Weichbildu saskiego, z licznymi zmianami obowiązywała do chwili uchwalenia Konstytucji III Maja. Jedna z wersji tego prawa została złożona przez Kazimierza Wielkiego w sądzie wyższym prawa niemieckiego na Zamku w Krakowie, przez co stało się tekstem oficjalnym. Niektórzy historycy jak np. Mychajło Hruszewski podkreślali, że na terenach Rusi Czerwonej zajętych przez Kazimierza Wielkiego „w konsekwencji żywioł niemiecki przyczynił się niewątpliwie do wzmocnienia etnosu polskiego”.

19 stycznia 1945, 7 dni po przekroczeniu Wisły przez Armię Czerwoną, władze niemieckie wydały zarządzenie o ewakuacji terenów położonych na wschód od Odry, wywołując masową ucieczkę niemieckiej ludności tych ziem na zachód. Jednocześnie Armia Czerwona zajmowała stopniowo wschodnie tereny III Rzeszy. Jednym z ostatnich ognisk oporu niemieckiego stanowił położony na Dolnym Śląsku Wrocław, przekształcony w Festung Breslau, okrążony od 15 lutego 1945, skapitulował on dopiero 6 maja 1945, 4 dni po Berlinie.

Po zakończeniu wojny, na konferencji poczdamskiej tereny położone na wschód od Odry i Nysy Łużyckiej przekazano Polsce. W okresie od listopada 1945 do stycznia 1949 władzę nad nimi sprawowało Ministerstwo Ziem Odzyskanych, któremu szefował Władysław Gomułka. Jego zadaniem była szeroko pojęta administracja Ziemiami Odzyskanymi oraz scalenie ich z resztą kraju. Powołanie odrębnego resortu wyodrębnionego na podstawie kryterium nie rzeczowego, a terytorialnego było również zabiegiem politycznym, mającym na celu wyłączenie dużej części terytorium kraju spod władania Ministerstwa Administracji Publicznej, na którego czele stał Władysław Kiernik z PSL-u. Po 1950 na mocy zarządzenia Prezesa Rady Ministrów nr 72 z dnia 7 kwietnia 1952 oraz poufnych instrukcji rozpoczęła się repolonizacja nazwisk zgermanizowanych oraz polonizacja nazwisk niemieckich, a także odrzucenie imion z niemieckiego kręgu kulturowego.

Rozpoczęto również proces repolonizacji dla tzw. Ziem Odzyskanych. Starano się zlikwidować posługiwanie się językiem niemieckim w miejscach publicznych, obserwowane zwłaszcza na obszarze Śląska Opolskiego. O „losie” książek decydować miały wojewódzkie lub powiatowe komisje klasyfikacyjne książek niemieckich, z których wiele zniszczono, a część przekazano do bibliotek. W latach 1946–1950 przy prezesie Rady Ministrów działała Komisja Ustalania Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjokratycznych, która ustaliła nazewnictwo na tych terenach. W wielu przypadkach “poprawiała” historyczne nazwy, które uznała za zgermanizowane lub zbyt gwarowe (np. w miejsce historycznej nazwy Szychowice wprowadzono Ciechowice, Grewnot zastąpiono Grotowicami a bytomskie Szombierki istniały do 1990 roku jako Chruszczow). Jeśli jakaś nazwa nie posiadła słowiańskiego odpowiednika, nadawano miano osady już nieistniejącej, ale w przeszłości wzmiankowanej w okolicy (np. Bojków zamiast Szywałd). Nie zawsze przyjmowano też stare nazwy słowiańskie, ale z morawskimi korzeniami – Šamařovice stały się Samborowicami, Hračany stały się Gródczanami.

W czerwcu 1945 Prezydium Rady Ministrów zaleciło usunięcie napisów niemieckich z drogowskazów, szyldów i pojazdów. Wcześniej, bo już w styczniu 1945 Aleksander Zawadzki wydał zakaz używania języka niemieckiego i nakaz usuwania wszelkich śladów niemieckich. Działania te miały się zakończyć do lipca, ale później kilkukrotnie przesuwano datę, ostatecznie aż do lipca 1948. Na mieszkańców Śląska wywierano presję, aby zmieniano nazwiska i imiona na bardziej polskie. Akcja ta szła jednak opornie, jeszcze w następnych latach często manifestacyjnie posługiwano się w miejscach publicznych językiem niemieckim. Karane było nie tylko publiczne używanie języka niemieckiego, ale także używanie druków akcydensowych, wag czy skrzynek na listy z niemieckimi napisami, mimo że odpowiedników z napisami polskimi nie sposób było nabyć.

Jednocześnie trwała tzw. polonizacja oddolna („odniemczanie”) – usuwano pozostałości po niemieckiej historii w każdym zastanym aspekcie na Ziemiach Odzyskanych – niszczono niemieckie napisy nie tylko wśród oficjalnego nazewnictwa, ale także m.in. na pomnikach, kościołach i cmentarzach (to ostatnie budziło opory administracji kościelnej, choć wspierał je np. biskup Bolesław Kominek w Opolu).

Przez cały okres PRL-u na terenie Górnego Śląska obowiązywał zakaz nauczania języka niemieckiego w szkołach podstawowych i średnich przy jednoczesnym przyzwoleniu władz na nielegalne komplety szkolne organizowane przez niemieckie społeczności. Natomiast na Dolnym Śląsku komunistyczne władze polskie zezwalały na rozwój niemieckojęzycznej oświaty. Już na początku lat 50. (stosunek rządu PRL do mniejszości niemieckiej zmienił się po powstaniu NRD w 1949 roku) powstało wiele placówek opiekuńczo-wychowawczych i edukacyjnych (m.in. przedszkola, szkoły podstawowe, szkoły średnie) w których językiem nauczania był język niemiecki. W latach 1957-1959, w wyniku masowych wyjazdów Niemców do Niemiec Zachodnich lub, rzadziej, Niemieckiej Republiki Demokratycznej, liczba szkół sukcesywnie zaczęła ulegać znacznemu zmniejszeniu.

Dirk I van Lieck tot Oberlieck en Musschenbroek

Dirk I van Lieck (1425 – 1490) was een edele uit Heinsberg. Hij was heer van Oberlieck (stamhuis) en Musschenbroek (adellijkhuis) van 1451 tot zijn overlijden in 1490.

Van Lieck (Leeck) was een middeleeuws riddergeslacht dat afstamde van Everhard van Heinsberg, een natuurlijke zoon van Dirk II van Heinsberg. De oudste vermelding van de familienaam Van Lieck dateert uit 25 januari 1362 toen Everhard van Lieck als hoogste hofambtenaar getuige was bij de verkoop van het Belgische graafschap Loon.

Dirk was een zoon van Martin van Lieck tot Oberlieck (1384-1435) en Mechtild van Havert. Haar broer Dirk van Havert was commandeur van de Siersdorf (1424-1441).

Dirk huwde op 4 juli 1450 onder huwelijkse voorwaarden met Mechtild van Pollart. Ze was de dochter van Johan van Pollart en geboren uit een Roermondse regentenfamilie. Getuigen van de bruid waren neef Dirk stainless steel bottle, oom Dirk en vader Johan van Pollart. Aan de zijde van de bruidegom waren dat Dirk van Havert, Heinricht van Havert, Johann van Heinsberg (natuurlijke zoon) en Gehard van Streithagen. Het huwelijk heeft hem twee zonen gegeven:

Hij huwde een tweede maal op 15 juni 1466 met Bela Schilling, dochter van Johann Schilling van Gusdorf. Getuigen van de bruidegom waren Dirk van Pollart, Johann van Heinsberg (natuurlijke zoon), Gerhard van Streithagen en Gys van Eyll football shirts uk. Dit huwelijk gaf hem twee dochters en een zoon:

Dirk zegelde op 1 februari 1468. De leeuw met kroon en dubbele staart wijkt niet af van alle andere Limburgse leeuwen. Het zegel bevindt zich in het staatsarchief van Düsseldorf how to soften meat.

Hij heeft het jaar 1486 ten behoeve van Dirk van Pollart een som geld verpand met een schepenbrief waarvan zwager Thijs van Eyll de houder is. Hij stelt hof tot Musschenbroek in handen van zijn zwager tot zekerheid van de schuld, (archief Sittard).

Rhizaria

Ammonia tepida, eine Foraminifere mit fangbereiten Pseudopodien

Die Rhizaria sind eine Gruppe von einzelligen Lebewesen, die zu den Eukaryoten (Lebewesen mit Zellkern) gestellt werden. Sie umfassen rund 12.000 Arten .

Die Systematik der Eukaryoten von Adl et al english football shirts. 2005 führt die Rhizaria als eine der sechs Taxa dieser Domäne. Einige Gruppen der Rhizaria, insbesondere die beiden umfangreichsten Gruppen custom basketball uniforms, die Foraminiferen (Foraminifera) und die Strahlentierchen (Radiolaria), haben fossil erhaltungsfähige harte Schalen entwickelt und sind in der geologischen Schichtenkunde (Stratigraphie) als Leitfossilien von großer Bedeutung.

Alle Angehörigen der Rhizaria besitzen als kennzeichnendes Merkmal feine Scheinfüßchen football jersey womens, so genannte Pseudopodien. Diese können einfach oder verzweigt sowie über Anastomosen miteinander verknüpft sein. Bei einigen Gruppen gibt es zudem ein versteifendes Zytoskelett aus Mikrotubuli, wodurch die Pseudopodien stachelartig ausgebildet sind und Filopodien bilden.

Die Chlorarachniophyta innerhalb der Cercozoa besitzen Chloroplasten und sind somit zur Photosynthese befähigt.

Adl et al. gliederten 2005 die Rhizaria in fünf Gruppen ohne klassische Rangstufen cheap childrens socks.

Dieselbe Arbeitsgruppe passte die Systematik jedoch 2012 deutlich an, wobei die bisherigen Gruppen in die beiden Gruppen Cercozoa und Retaria eingeordnet wurden:

Lacourt

Lacourt – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Oksytania, w departamencie Ariège buy water bottle.

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 279 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 17 osób/km² (wśród 3020 gmin regionu Midi-Pireneje Lacourt plasuje się na 786. miejscu pod względem liczby ludności Meat Tenderizer, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 701.).

Aleu • Alos • Antras • Argein • Arrien-en-Bethmale • Arrout • Aucazein • Audressein • Augirein • Aulus-les-Bains • Bagert • Balacet • Balaguères • Barjac • La Bastide-du-Salat • Bédeille • Betchat • Bethmale • Biert • Bonac-Irazein • Bordes-Uchentein • Boussenac • Buzan • Castelnau-Durban • Castillon-en-Couserans • Caumont • Cazavet • Cérizols • Cescau • Clermont • Contrazy • Couflens • Encourtiech • Engomer • Ercé • Erp • Esplas-de-Sérou • Eycheil • Fabas • Gajan • Galey • Illartein • Lacave • Lacourt • Lasserre • Lescure • Lorp-Sentaraille • Massat • Mauvezin-de-Prat • Mauvezin-de-Sainte-Croix • Mercenac • Mérigon • Montardit • Montégut-en-Couserans • Montesquieu-Avantès • Montgauch • Montjoie-en-Couserans • Moulis • Orgibet • Oust • Le Port • Prat-Bonrepaux • Rimont • Rivèrenert • Saint-Girons • Saint-Jean-du-Castillonnais • Saint-Lary • Saint-Lizier • Sainte-Croix-Volvestre • Salsein • Seix • Sentein • Sentenac-d’Oust • Sor • Soueix-Rogalle • Soulan • Taurignan-Castet • Taurignan-Vieux • Tourtouse • Ustou • Villeneuve

Dawne gminy: Les Bordes-sur-Lez • Uchentein

Блум, Рейчел

3 апреля 1987(1987-04-03) (29 лет)

Манхэттен Бич, Калифорния, США

 США

актриса, певица, сценарист, продюсер, композитор

2009 — наст. время

ID 3417385

Ре́йчел Блум (англ. Rachel Bloom how tenderize steak, род. 3 апреля 1987) — американская актриса, певица, сценарист, композитор, продюсер и комедиантка.

Блум родилась и выросла в Манхэттен-Бич, штат Калифорния best water thermos, и окончила Нью-Йоркский университет, после чего начала выступать в различных независимых производствах. Она получила известность благодаря своему музыкальному видео «Fuck Me, Ray Bradbury», которое принесло ей номинацию на премию «Хьюго» за лучший короткометражный фильм в 2011 году. Затем она пробовалась на роль в сериал Лины Данэм «Девчонки», а затем появилась в эпизоде ситкома «Как я встретил вашу маму».

В 2013 году Блум вместе с Алин Брош Маккенна создала «Безумная бывшая девушка», комедийный мюзикл для премиум-кабельного канала Showtime local football jerseys. Проект в 2015 году увидел свет на широковещательной сети The CW. Блум и её шоу были положительно приняты критиками, а она была отмечена премиями «Золотой глобус» за лучшую женскую роль в телевизионном сериале — комедия или мюзикл и «Выбор телевизионных критиков» за лучшую женскую роль в комедийном сериале.

Сара Джессика Паркер (2001) • Дженнифер Энистон (2002) • Сара Джессика Паркер (2003) • Тери Хэтчер (2004) • Мэри-Луиз Паркер (2005) • Америка Феррера (2006) • Тина Фей (2007) • Тина Фей (2008) • Тони Коллетт (2009) • Лора Линни (2010) • Лора Дёрн (2011) • Лина Данэм (2012) • Эми Полер (2013) • Джина Родригес (2014) • Рейчел Блум (2015)

Полный список · (1969—1980) · (1981—2000) · (2001 — настоящее время)

Berlin–Halle railway

Source: German railway atlas

The Berlin–Halle railway, sometimes called the Anhalt railway (German: Anhalter Bahn), is a twin-track, electrified main line found in the German city and state of Berlin, and the states of Brandenburg and Sachsen-Anhalt. The railway was originally built and managed by the Berlin-Anhaltische Eisenbahn-Gesellschaft.

The Anhalt railway runs from Berlin via Jüterbog and Wittenberg to Halle. The line is part of the Line 1 of Trans-European Transport Networks (TEN-T). In the Berlin area, Anhalt Suburban Line, which carries Berlin S-Bahn services, runs parallel to the main line.

The Berlin-Anhaltische Eisenbahn-Gesellschaft (Berlin-Anhalt Railway Company, BAE) was one of the most important railway companies in Germany for about four decades in the 19th century. In addition to the main Anhalt Railway, the BAE built a network of important railway connections between Berlin and the northern parts of the Kingdom of Saxony, the Prussian Province of Saxony, and the duchy of Anhalt, with a total length of 430 kilometres (270 mi) at its apex.

The original Anhalt Railway ran from the Anhalter Bahnhof in Berlin via Jüterbog, Wittenberg, and Dessau to Köthen (including the Wittenberg–Roßlau line, the Roßlau–Dessau line and the Dessau–Köthen railway) and was put into service in 1840/1841 clear reusable water bottle. The section of the current line north of Jüterbog was opened on 1 July 1841 and the section between Jüterbog and Wittenberg was opened on 10 September 1841. A connection was possible in Köthen over the Magdeburg-Leipzig railway to Halle and Leipzig. In 1859, the trip between Berlin and Halle/Leipzig was considerably shortened with the opening of the direct connection between Wittenberg and Bitterfeld.

The Anhalt railway was one of the most important long-distance railways in Germany at the time of its opening. Some of the first express trains traveled from Berlin via Köthen to Halle, Leipzig, Frankfurt am Main and Munich, as well as to Dresden, Prague, and Vienna via Jüterbog-Röderau. The railway also allowed a connection between Berlin, Vienna, Rome, and Athens.

Starting in 1923, one of the first long-distance express trains (FD-Zug) traveled from Berlin via Halle and Erfurt to Frankfurt. Starting in 1935, express multiple unit electric railcars provided the same service. In 1939, the section between Berlin and Bitterfeld, which carried long-distance services towards the Rhine-Main area and South Germany, was used by 33 pairs of long-distance trains per day, the busiest line in Germany for long-distance traffic.

The property of the Anhalt railway suffered major damage during World War II, and was only repaired in critical areas. After the partition of Berlin, Deutsche Reichsbahn (East Germany) ran services to stations in East Berlin. It was not until 1951 with the completion of the first sections of the Berlin outer ring, that direct connections were possible coming from Halle or Leipzig. The connection to Berlin, and the heavily damaged Anhalter Bahnhof in Berlin-Kreuzberg, was completed on 18 May 1952. The internal East German long-distance traffic to East Berlin ran to the terminus stations of Ostbahnhof, Lichtenberg or Schöneweide. Regional service trains terminated at Teltow until the construction of the Berlin Wall, where connections to the Berlin S-Bahn using the Anhalt Suburban Line were possible.

After the construction of the Wall, the section to Teltow became a branch line. Some of the regional service trains, coming from Ludwigsfelde, were routed across the Outer Ring to Schönefeld and Schöneweide, but in general, passenger services were limited.

Nevertheless, the railway between Berlin and Halle/Leipzig was one of the busiest lines in East Germany for long-distance traffic. For example, in 1989, more than 30 express trains ran on the section between Berlin and Bitterfeld throughout the year and additional trains ran only during the summer or on weekends. About half of these trains stopped at Bitterfeld and Wittenberg, some stopped at Jüterbog, and a few stopped at Luckenwalde. Express services, some coming from the Baltic Sea coast, ran via Halle and Erfurt to Meiningen, via Leipzig to Zwickau and Aue as well as to Gera and Saalfeld. Trains also left the network of the Reichsbahn and ran from Berlin to Karlsbad, and from Rostock to Munich. Most of the transit trains from Berlin to West Germany ran on a route via Dessau, and only came onto the Anhalt railway at Bitterfeld; only in rare cases did these trains use the line from Dennewitz junction near Jüterbog.

Starting in 1976, the railway was integrated into the new City Express (Städteexpress) network of the Deutsche Reichsbahn (East Germany) as one of its central sections, especially the section between Berlin and Bitterfeld.

List of City-Express-trains (Ex) on the Berlin–Halle railway (as of: 31 May 1991)

The Anhalter Bahn lost some of its significance with German reunification. The transit trains lost their special status with the removal of border crossings between East and West Germany, and the City Express service was discontinued on 31 May 1991. The first Intercity and InterRegio trains ran at off-peak times, and did not present a service improvement, and synchronized schedules were not introduced for several years.

After reunification, these trains used the railway:

Long-distance service from Berlin to the south and west was routed from 1998 over the Hanover–Berlin high-speed railway and the Hanover–Würzburg high-speed railway to Frankfurt, Munich, and Basel. Even the connection between Berlin and Munich was faster over these lines than over the Anhalt railway.

In 1991, the upgrade of the Berlin-Halle/Leipzig railway was started as one of the “German Unity Transport Projects” (Verkehrsprojekt Deutsche Einheit), project number 8.3. Planning began in 1992. In 1993, the upgrade of the Berlin–Bitterfeld section to 160 km/h (99 mph) had an estimated cost of 1.95 billion Deutsche Marks. A subsequent speed increase to 200 km/h (120 mph) was proposed.

Initially, a five-kilometre (3.1 mi) section between Diedersdorf and Genshagener Heide on the Berlin Outer Ring, which then carried traffic towards the Anhalt Railway, was equipped for 160 km/h and was put into operation on 22 December 1992, after five months of construction. In mid-1994 around 30 km (19 mi) of track between Berlin and Bitterfeld could be operated at 160 km/h. After eleven months of full closure for upgrading for 160 km/h (99 mph), the Halle–Bitterfeld section was reopened on 28 May 1995. The planned construction period of two years was not achieved. By the mid-1990s, the upgrade had sufficiently progressed so that continuous operations at 160 km/h (99 mph) was possible.

In 1995, the work was planned to be completed in 1999 at a total cost of 3.5 billion Deutsche Marks. The travelling time between Halle/Leipzig and Berlin would be less than an hour.

A variety of line improvements were made during the development, including the elimination of all level crossings and the modernisation of all stations. A radio-based, train-control system was planned. The scheduled journey time between Berlin and Leipzig dropped from 142 minutes, in 1990, to 100 minutes in 1995.

The upgrade to 200 km/h (120 mph) lasted until 2006. After the commissioning of the Hanover–Berlin high-speed railway in 1998, a trip from Berlin from Munich via that line and continuing via Fulda and Würzburg was faster than on this line until the end of May 2006.

On 30 April 2000, an electronic interlocking was put into operation in Luckenwalde and Trebbin in operation and connected to the existing electronic interlocking in Jüterbog. The IC 8 service was operated with ICE tilting trains from December 2002.

The so-called “mushroom concept” (Pilzkonzept), which was adopted for the planning and construction of lines connecting to the new Berlin Hauptbahnhof, included the restoration of the Anhalt Railway in the Berlin area. The north-south main line would connect Berlin Hauptbahnhof to the Anhalt Railway. This involved upgrading the Berlin–Leipzig railway for high-speed operations at up to 200&nbsp running gear phone holder;km/h in 2005 and 2006. A total of €1.657 billion was invested in the upgrade of the lines between Halle, Leipzig and Berlin up to the end of 2013. The investment of €9 million is still awaited.

In the Berlin area, the 16.9 km-long (10.5 mi) section of the Anhalt Railway between Berlin Südkreuz and Ludwigsfelde station was rebuilt. The design speed was raised to 160 km/h in the Berlin area and to 200 km/h outside Berlin. In addition, 18 bridges and, among other things, the stations served by regional services at Großbeeren, Teltow and Lichterfelde Ost were rebuilt. The project planning made provision for the eventual quadruplication of the line.

The upgrading of the mainline tracks of the Anhalt Railway for Intercity-Express (ICE) trains towards Leipzig, Nuremberg and Munich was put into service on 28 May 2006. The running time for long-distance serices between Berlin and Leipzig was reduced from 108 minutes (from Zoo Station) to 73 minutes (from Berlin Hauptbahnhof). About one fifth more passengers were counted in the first week according to information provided by DB. The private long-distance InterConnex service and several Regional-Express and Regionalbahn services also operated on the line.

According to Deutsche Bahn, the number of ICE passengers on the line rose by 45 percent between early 2005 and May 2007. Another press release from the company indicated that the 45 percent increase was a comparison of the first four months of 2006 and of 2007.

On 1 August 2012, the Federal Railway Authority banned operations on a 15 km section between Halle and Bitterfeld after the Y-shaped steel sleepers installed in the slab track were so badly rusted that the track resistance was at risk. The ballasting of the sleepers and covering material to reduce noise meant that rain water was not drained away and led to corrosion. The problems with sleepers built in the mid-1990s meant that line speed limits were reduced from the original 160 km/h to 120 km/h and then to 50 or 30 km/h. Trains were diverted via Delitzsch. The complete renovation of the section was originally intended to be carried out in 2015, according to Deutsche Bahn.

Demolition of the existing track began at the end of 2012. The line then received a new slab track. Deutsche Bahn invested tens of millions of Euros in the reconstruction.

It has been again possible to operate over the line at a maximum speed of 160 km/h since 29 June 2013. A planning approval process for an increase to 200 km/h was commenced in June 2013. Work had been planned to commence at the end of 2012 and to be completed in 2015. It is now expected to be completed in 2017.

Further works are planned near Halle (Saale) Hauptbahnhof in future years. These include integration to the north with the Ausbaustrecke Berlin–Halle/Leipzig (Berlin-Halle/Leipzig upgraded line project, VDE 8.3) and the renewal of track and overhead line systems in the station area. Two new electronic signalling centres will replace 20 existing signal boxes. The related financing agreement amounting to €252 million, of which €223 million would be provided by the federal government, was signed at the end of October 2012.

The market for long-distance travel between the area of Berlin and Halle (all modes) according to Deutsche Bahn amounts to around 2,500 trips per day.

During 2007 boys football socks, the first full year of operations over the upgraded line, the shortest scheduled journey time for an off-peak ICE train without intermediate stops running to the north between Leipzig and Berlin Südkreuz was 57 minutes, while an off-peak train stopping at Wittenberg took 65 minutes. The other ICE trains took 60 minutes non-stop and 67 minutes with one stop. To the south the running times were 62 minutes (non-stop) and 67 minutes (one stop). A pair of trains (ICE 1516/1517) ran between Leipzig Hauptbahnhof and Berlin Hauptbahnhof without intermediate stops with a scheduled time of 60 minutes. Such a scheduled journey time was not maintained in the following timetables. In the 2008 timetable, the scheduled non-stop travel time running south was 60 minutes and, with one intermediate stop, 64 minutes; running north the non-stop time was 62 minutes. The overall time in the 2008 timetable was the shortest average travel time in the history of the line.

In the 2010 timetable, the scheduled travel time between Leipzig and Berlin Südkreuz was 67–75 minutes; some trains took 62 minutes. In the 2011 and 2012 timetables, the scheduled travel times were of the same order.

Between Halle Hauptbahnhof and Berlin Hauptbahnhof the fastest journey time in 2008 was 76 minutes; in 2012 it was 78 minutes. Using regional services with a change in Wittenberg (or in Bitterfeld) it takes (in the 2015 timetable) between 147 and 151 minutes. Because of line closure between Bitterfeld and Halle and the resulting detour the scheduled travel times was extended by up to 15 minutes.

A serious accident occurred at Forst Zinna (near Jüterbog) on 19 January 1988. An express train ran at 120 km/h into a Soviet tank that was on the tracks. Six people died and 33 others were seriously injured.

A D 354 express and the P 7523 stopping train crashed into each other at Hohenthurm on 29 February 1984. 11 people died and 46 were injured.

A freight train derailed just outside Pratau station near Wittenberg on 29 May 1988 and 18 carriages fell over.

Electric operation started early on part of the Anhalt line. The Bitterfeld–Dessau section of the Trebnitz–Leipzig railway was electrified as a test track in 1911. Electrification on the Bitterfeld–Leipzig section was put into operation on 5 June 1914. However, the electrical equipment was disconnected on 1 August 1914 year. In 1922, it was reinstated, but a planned extension to Berlin was abandoned because of the outbreak of the Second World War. In March 1946, the catenary systems had to be dismantled for war reparations to the Soviet Union. Electrical operations on the Leipzig–Dessau line were restored on 9 July 1958. Electrification of the Anhalt line commenced in 1976 and the whole line was open for electrical operation by 1984.

It was clear that the signalling technology was the responsibility of the individual Reichsbahn divisions. While the Ludwigsfelde–Dennewitz section, which was controlled by the Berlin Reichsbahn division, was equipped until 1978 with track plan interlockings (including the first interlocking of the GsIIISp68 class in Jüterbog station) and automatic block signalling, the Niedergörsdorf–Leipzig section, which was controlled by the Halle Reichsbahn division, continued to be signalled with conventional systems. As part of its resignalling with the Punktförmige Zugbeeinflussung train protection system the remaining semaphore signals were replaced by colour light signals. During the upgrade to 200&nbsp

Colombia 2016 Home MURILLO 22 Jerseys

Colombia 2016 Home MURILLO 22 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;km/h, the whole line was equipped with electronic interlockings between 1992 and 1999. Since then continuous two-way working has been possible, using only Kombinationsignale (combination signals). During the remodelling of Muldenstein station, moveable point frogs were inserted into the continuous track at the northern end of the station. In addition, all level crossings were eliminated and new bridges were built. These included the northern Mulde flood bridge near Muldenstein, the Mulde bridge and the Leine bridge. These three new prestressed concrete girder bridges replaced arch bridges built in 1857.

The longest set of points in the world was installed in Bitterfeld station in January 1998. This 169.2 metre-long construction is passable at 220 km/h (in normal operations at up to 200 km/h) on the diverging track. Switch 03 at the northern end of Bitterfeld station thus allows trains from Leipzig to Berlin to pass through on the line from Halle without reducing speed. The point blades are each 59 metres long and weigh 120 tons, including their support mechanism.

In preparation for the installation of the European Train Control System (ETCS), a 15 km test section between Bitterfeld and Gräfenhainichen was put into full operation in 2001. To adapt the control system of the Deutsche Bahn to the newly agreed European Standard, ETCS Level 2 was installed on part of this line for the first time in Germany. Around 1,200 balises were installed. On 26 May 2006, a pair of Intercity (IC) services (2418/2419) were equipped with ETCS for speeds of up to 200 km/h. On 17 June 2006, for the first time in Europe, a scheduled service ran under ETCS at a speed of 200 km/h. The trains pairs of IC 2418/2419 and 2416/2417 IC and EN 228/229 ran under ETCS. Five class 101 locomotives were fitted with ETCS for the test runs up to mid-2001.

A working definition of ETCS only became available much later than originally planned, delaying the achievement of a speed of 200 km/h that had been a target since the beginning of the project in 1992. If this speed could not have been achieved, funds would have had to be repaid to the European Union. To avoid this, the line between Bitterfeld and Berlin (10.6 km) was equipped with Linienzugbeeinflussung (class LZB L72 CE II) with CIR-ELKE II in 2005 and 2006. Only the main through tracks and the connections between them are equipped with these control systems.

Between Teltow (near Berlin) (12.36 km) and Bitterfeld (132.10 km) it has been possible to the operate on the since 28 May 2006 at 200 km/h. However, in the area of Wittenberg (km 92.9 to 97.5) the scheduled maximum speed limit is 160 km/h. From June 2010 to 13 December 2013, there were two sections, each around ten km long, Graefenhainichen–Muldenstein (km 126 to 116) and Blönsdorf–Zahna (km 84 to 75) that could be operated at only 160 km/h. Since December 2013, these sections can be operated at 200 km/h again. The reason for the three-year speed limit was the lack of new hot box detectors.

ECW World Television Championship

The ECW World Television Championship was a professional wrestling television championship in Extreme Championship Wrestling (ECW). It was introduced in 1992 as part a National Wrestling Alliance (NWA) affiliate and ECW precursor buy goalkeeper gloves, Eastern Championship Wrestling, but was established under ECW in 1994. It served as the second highest ranked title in the ECW.

The ECW World Television Championship was introduced on August 12, 1992 under Eastern Championship Wrestling conair cls1 fabric shaver, the precursor to ECW, as the Eastern Championship Wrestling Television Championship. At the time, Eastern Championship Wrestling was a member of the NWA. In September 1994, Eastern Championship Wrestling seceded from the NWA, and became Extreme Championship Wrestling. The title then became known as the Extreme Championship Wrestling World Television Championship. The title continued to be defended within the promotion until April 2001, when ECW closed down. ECW’s assets were subsequently purchased by World Wrestling Entertainment (WWE). In 2006, WWE relaunched the ECW franchise as a WWE brand that remained active until 2010, but did not bring back the title commercial fabric shaver, choosing only to revive the ECW World Heavyweight Championship mens football shirts.

Colin McNaughton

Colin McNaughton (born 1 May 1951) is a British writer and illustrator of over 70 children’s books. He is also a poet, focusing mainly on humorous children’s poetry. He trained in graphic design at the Central School of Art and Design in London followed by an MA in illustration at the Royal College of Art. He lives in London.

McNaughton was born in Wallsend, Northumberland in 1951, the son of a shipyard worker and a school dinner lady. As a child, there was little indication that he would become one of Britain’s leading creators of children’s picture books. There were no books at all in the family home but there were always comics soccer uniforms wholesale, his formative literature, and their slapstick humour has been a lasting influence.

McNaughton’s first book was published while he was still at the RCA.

His exuberant picture books with their comic-strip techniques, often take the form of an extended joke:

McNaughton’s books include the Preston Pig series: Suddenly!, Boo!, Oops!, Goal!

kelme Sports Socks

KELME Sport Long-Barreled Knee Breathable Absorbent Socks Unisex

BUY NOW

$19.99
$12.99

, Hmm… and Shh (Don’t Tell Mister Wolf football shirt creator!) all of which feature Preston Pig and his near-escapes from Mr Wolf. A TV series was developed from these books.

His most notable book is perhaps There’s an Awful Lot of Weirdos in Our Neighbourhood, a collection of poetry written in conjunction with Allan Ahlberg and which was published in 1989. Colin McNaughton has worked with Allan Ahlberg on a number of books, including three of the Happy Families series, Mr and Mrs Hay the Horse, Miss Brick the Builders’ Baby and Mrs Jolly’s Joke Shop.

McNaughton worked with illustrator Satoshi Kitamura to create Once Upon an Ordinary School Day, published in 2004.

McNaughton won the British Book Award, Design and Production in 1989 for Jolly Roger and in 1993 for Making Friends with Frankenstein. He won the Kurt Maschler Award, or “the Emil”, in 1991 for Have You Seen Who’s Just Moved in Next Door to Us? (Walker), which he wrote and illustrated. That award from Maschler Publications and Booktrust annually recognised one “work of imagination for children, in which text and illustration are integrated so that each enhances and balances the other.” He won the 1996 Nestlé Smarties Book Prize in category 0–5 years for Oops!.