Boris Brusiłow

Boris Nikołajewicz Brusiłow where to buy water bottles, ros. Борис Николаевич Брусилов (ur. 7 sierpnia 1861 r., zm. 5 września 1936 r. w Telechanach) – rosyjski wojskowy thermos aluminum water bottle, a następnie urzędnik państwowy (generał major), emigrant.

W 1879 r. ukończył gimnazjum wojskowe w Sankt Petersburgu waterproof bag for swimming, zaś w 1881 r. nikołajewską szkołę kawaleryjską. Służył w stopniu praporszczika, a następnie podporucznika w Kaukaskiej Grenadierskiej Brygadzie Artylerii. W 1885 r. został awansowany na porucznika. W 1890 r. objął obowiązki starszego zastępcy kierownika kancelarii naczelnika obwodu terskiego i atamana nakaźnego Terskiego Wojska Kozackiego. W 1892 r. został tam urzędnikiem do spraw specjalnych. Mianowano go sztabskapitanem. Od 1895 r. był młodszym zastępcą naczelnika okręgu chasaw-jurtowskiego obwodu terskiego. Następnie pełnił funkcję zastępcy naczelnika okręgu kazykumuchskiego obwodu dagestańskiego. W 1896 r. został kapitanem football custom shirts. Od 1898 r. kierował okręgiem suchumskim, od 1906 r. w stopniu pułkownika okręgiem kiurinskim, a następnie w stopniu generała majora okręgiem awarskim obwodu dagestańskiego. W 1914 r. został cenzorem wojskowym piotrogradzkiej wojskowej komisji cenzury. W 1919 r. został aresztowany przez CzeKa, ale wkrótce wyszedł na wolność. Wyemigrował do Polski.

History of television in Germany

The first regular electronic television service in Germany began in Berlin on March 22, 1935, as Deutscher Fernseh Rundfunk. Broadcasting from the Fernsehsender Paul Nipkow, it used a 180-line system, and was on air for 90 minutes, three times a week. Very few receivers were ever privately owned, and viewers went instead to Fernsehstuben (television parlors). During the 1936 Summer Olympics, broadcasts, up to eight hours a day, took place in Berlin and Hamburg. The Nazis intended to use television as a medium for their propaganda once the number of television sets were increased, but television was able initially to reach only a small number of viewers, in contrast to radio phone waistband. Despite many technical improvements to camera technology, allowing for higher resolution imaging, by 1939, and the start of World War II, plans for an expansion of television programming were soon changed in favor of radio. The production of the TV receiver E1, that had just started was cancelled because of the war. Nevertheless, the Berlin station, along with one in occupied Paris (Fernsehsender Paris), remained on the air for most of World War II. A special magazine called Fernsehen und Tonfilm (i.e. Television and Sound film) was published.

After World War II it took several years to resume television transmissions. Immediately after the war, newspapers and radio were the only available mass media and they were under direct control of the Allied government, and were more likely to be in English or French than in German. In the West, the United States, the United Kingdom and France had founded the ARD, the Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten Deutschlands (Cooperative association of the public broadcasters in Germany). In the East, the Soviet Union founded its own radio and later TV stations, known as Deutscher Fernsehfunk (DFF). Many parts of Germany (particularly the GDR) received programming from both services.

The common aim of the Western Allies was to prevent the future abuse of broadcasting by the German government. Thus, the different regional networks were placed under the control of the West German Länder governments. Even so, these services tended to reflect the broadcast practices of the occupying Allies. Thus, NWDR, set up in the British occupation zone, reflected the attitudes of the BBC; the four services set up in the American zone (BR, HR, SDR and Radio Bremen) adopted American-style practices from the Armed Forces Network; and Südwestfunk, in the French zone, tended to be more French than German in its practices.

In 1948 the British occupation forces authorized NWDR to make plans to broadcast television programs for the British zone aluminum water bottles, with the first signals sent on July 12, 1950. A general test phase started on September 25, 1950. This initial service lasted two hours a night (transmitting 8-10 p.m.) and included news, variety shows, films, and television plays. In 1951 additional programs for women and children were added in the afternoon. Daily broadcasts began on Christmas Day of 1952.

Other regional networks also started to launch television in their own areas; HR and SWF in June 1953, and BR and SDR in November 1954. The companies in the American occupation zone were more determined to promote TV as a “window to the world”, rather than mere “pictured radio”, an attitude NWDR shared with its role model, the BBC. The BR, HR, and SDR were the German regionals that introduced American program techniques to Germany; they were the first to dub American material into German and, in 1956, when they felt they were ready, they were the first to introduce a few minutes of commercials, presented in the early evening.

Meanwhile, the GDR was launching its own television service, based on the Soviet model. As in the West, there was a test phase, begun on June 3, 1952, with regular programming officially started on March 3, 1956.

In the early days, few West Germans and even fewer East Germans owned a TV set. Most Germans still preferred to go to the movies. One of the events that enhanced the popularity of TV among the West Germans was the broadcast of the 1954 football world cup finals from Bern, which many followed on TV screens in shop windows; another was the coronation of Queen Elizabeth II a year before.

In 1954 a regular schedule began through the cooperation of all ARD members. During this time the basic television genres in the central areas of entertainment, information and enlightenment were established, and television plays developed as the medium’s own specific art form.

Improvements in technology and programming, as well as reduced prices, led to a steady increase in license holders, and the number of licenses passed the 1-million Mark in October 1957.

This success and new, unused frequencies motivated West German chancellor Konrad Adenauer to increase his influence by opening a second channel called Das Freie Deutsche Fernsehen (The Free German Television), to be financed by the industry with the central goal of presenting government opinions. But the Länder(states) fiercely objected to these activities, and they were finally stopped by a court order in 1961.

NWDR had initially been awarded service of West Berlin simply because its main transmitter was in the British sector of that city. But the East German uprisings in the summer of 1953 brought about the need for West Berlin to have its own ARD member station. Accordingly, Sender Freies Berlin (SFB) was established on June 1, 1954, independent of NWDR. Since SFB was serving a city under joint allied occupation, it had to combine the broadcasting practices of all three occupying countries. In so doing, SFB established the basic standard of the ARD network.

At about this time complaints arose from the state of North Rhine-Westphalia, which objected Hamburg having too much control over West German programming, especially as North Rhine-Westphalia had more people than the other three NWDR Länder combined. So on January 1, 1956, the NWDR was split into WDR, based in Cologne, and NDR, which continued out of Hamburg. But they continued to carry a common television program until 1961.

The basic ARD network was completed in 1959 when SR and Radio Bremen opened their own television services.

In the 1960s West German television came into its own. In the early part of the decade, some of the larger ARD companies started to further regionalize themselves by launching branch stations. NDR opened branches in Hanover (for Lower Saxony) and Kiel (for Schleswig-Holstein); WDR operated a sub-channel in the Wupfong district of West Bonn (for the North Rhine) and another in Dortmund (for Westphalia); HR opened a branch in Kassel; SDR in Mannheim; and BR in Nuremberg. These opt-out branches diverged from the main stations to present specific local programs for the branch areas, generally for an hour daily.

Then, on April 1, 1963, the long-promised second TV network, the Zweites Deutsches Fernsehen (Second German Television) started. Unlike ARD, which was regionalized and had its roots in radio, ZDF was a centrally organized channel devoted solely to television. According to a decision by the lander governments, programming had to be planned in cooperation with the ARD, with the aim of presenting contrasting elements on the two services, i. e., they had to refrain from broadcasting programs of the same genre against one another. Nevertheless, the well-established ARD perceived the upstart ZDF as a competitor and reacted by beefing up its news coverage. The ZDF did not yet have enough journalists to reach ARD’s news standards, so it concentrated on entertainment in order to gain a larger audience.

In 1967, vice chancellor Willy Brandt started the era of color TV in West Germany. Also, beginning in 1964, several member networks of the ARD started broadcasting third television programs, known colloquially as Die Dritten (The Third Networks). There were five of them, from North to South:

These channels were devoted to educational and cultural programs as well as local information.

In 1969 East Germany started DFF2, and introduced color programming on both channels. In 1972, the DFF was renamed, dropping the pretense of being an all-German service and becoming Fernsehen der DDR (GDR Television) or DDR-FS. Its two channels became known as DDR1 and DDR2.

Until the early 1980s, the average West German TV viewer could choose only between usually three TV channels, financed through license fees. In regions bordering neighboring countries, however, viewers were typically also able to get foreign stations via antenna, e.g. those being broadcast from East Germany or the Netherlands. Before the advent of privately owned television networks, domestic stations usually broadcast from the early morning hours until about 2 to 3am, interrupted by often over two hours of early-afternoon intermission. In Western Germany this changed in 1984, as the first two privately financed TV networks, RTL plus (short for Radio Television Luxemburg) and SAT 1, started their programming (previously RTL had transmitted from Luxembourg into southwestern Germany). In contrast to ARD and ZDF, these new stations were only able to show their programs in the bigger cities via satellite or via cable; additionally, in some urban agglomerations like the Greater Hanover area, they could be picked up by antenna. But as the new stations introduced some very different kinds of programs (especially RTL plus, which in its first years was known for its unconventional afternoon quiz shows and late-evening erotic films), their popularity increased and more people invested in broadband cable access or satellite antennas.

After reunification, the TV stations of the German Democratic Republic were dissolved and the remnants were used to found new regional networks, e.g. the Mitteldeutscher Rundfunk (Central German Broadcasting), as part of the ARD. In addition, more private TV stations opened, becoming available through cable, satellite, and in some cases, over the airwaves.

As the millennium approached, Germany began airing new channels. The early private programmes (RTL and Sat 1) gained a large stake in viewer ratings, others like Kabel 1, ProSieben, RTL II, and VOX got smaller shares. The normal ratings chain is: ARD, RTL, ZDF, Sat1. RTL and ProSieben started buying international television series, mainly from the United States (like Friends, ALF, The Simpsons, Smallville, Grey’s Anatomy). ARD and ZDF continued to produce more of their own content by investing in their own production companies and buying less international shows. In contrast, ARD and ZDF exported some show concepts to the USA, UK and China; for example “Wetten, dass..?”, and some of their shows are selling worldwide, e.g. Derrick. In 2004, a German law (Rundfunkstaatsvertrag) required channels to switch from analogue signals to digital signals by 2010. Many regions can already receive the digital signals like Berlin, Lower-Saxony or the Ruhr valley. The programme diversity is by far the largest in Europe; with Germany being in the middle of Europe it can receive satellite channels like BBC World News, TVE, Al-Jazeera, RAI, TF1, CNBC Europe and other pan-European or Asian-African channels.

Okręt desantowy

Okręty desantowe – klasa okrętów wojennych, których podstawowym przeznaczeniem jest transport żołnierzy, uzbrojenia i sprzętu wojskowego oraz wyładunek tych sił w postaci desantu na nieprzygotowanym brzegu. Konstrukcyjne przystosowanie okrętów desantowych do szybkiego wysadzenia sił na nieprzygotowanym brzegu (pozbawionym urządzeń przeładunkowych), bezpośrednio lub za pomocą przenoszonych przez okręt środków technicznych, jest główną cechą odróżniającą klasę okrętów desantowych od okrętów transportowych, służących co do zasady jedynie do transportu sił na przygotowany brzeg. Próby tworzenia specjalnych okrętów desantowych podejmowano już w latach 30., lecz impuls rozwojowi jednostek tej klasy dała dopiero II wojna światowa, kiedy to operacje desantowe wymogły masową budowę jednostek desantowych.

Klasa okrętów desantowych jest bardzo niejednolita i ulegająca dużym przeobrażeniom na przestrzeni lat, wspólne jest jedynie ich przeznaczenie. Należą do niej okręty o wyporności od kilkuset ton do kilkudziesięciu tysięcy ton (w Polsce jako okręty desantowe małe klasyfikowano także jednostki kilkudziesięciotonowe). Większość współczesnych okrętów desantowych ma wyporność od kilku do kilkunastu tysięcy ton. Małe okręty desantowe nazywane są też barkami desantowymi. Dalszymi zadaniami okrętów desantowych bywa transport wojsk, sprzętu i zaopatrzenia, ewakuacja rannych, czasami wsparcie ogniowe desantu w ograniczonym stopniu, obecnie także udział w operacjach humanitarnych w czasie pokoju.

Okręty desantowe można najogólniej podzielić na takie, które podchodzą do brzegu lub blisko niego w celu bezpośredniego wyładunku transportowanych sił (okręty desantowe w ścisłym znaczeniu) oraz na dokonujące wyładunku jedynie pośrednio, w pewnej odległości od brzegu, za pośrednictwem barek desantowych, kutrów desantowych, transporterów pływających, poduszkowców i śmigłowców (transportowce desantowe, okręty desantowe-doki i śmigłowcowce desantowe).

Rozwój okrętów desantowych bezpośrednio podchodzących do brzegu związany jest przede wszystkim z potrzebami przewożenia czołgów i innych pojazdów wojskowych. Na ogół mają one konstrukcję zbliżoną do promów – większą część długości kadłuba zajmuje ładownia dostępna dla pojazdów, z reguły odkryta, z dostępem przez furtę dziobową. Ładownia bywa też przelotowa, na całej długości okrętu, z dostępem także od rufy the best stainless steel water bottle. Dzięki małemu zanurzeniu, okręt dopływa do brzegu, po czym sprzęt wojskowy zjeżdża na plażę lub do płytkiej wody za pomocą dziobowej rampy. Główną wadą takiego rozwiązania jest ryzyko utraty bezpośrednio podchodzącego do brzegu okrętu na skutek przeciwdziałania obrońców. Dlatego też okręty tego rodzaju o większych rozmiarach budowano po wojnie w mniejszych ilościach (głównie w krajach bloku wschodniego i Polsce), przy czym często głównym sposobem ich wykorzystania był desant czołgów pływających i pływających transporterów w pewnej odległości od brzegu. Bezpośrednie podejście do brzegu pozostawiono natomiast przede wszystkim mniejszym i tańszym okrętom (barkom) desantowym, działającym samodzielnie lub stanowiącym wyposażenie większych okrętów.

Już w latach 30. pojawiły się w USA i Japonii nieliczne eksperymentalne okręty desantowe (klasyfikowane też jako transportowce desantowe) o budowie zbliżonej do statków transportowych, które przenosiły na pokładzie i spuszczały na wodę za pomocą żurawików mniejsze kutry i barki desantowe . Okręty tego rodzaju były budowane też podczas II wojny światowej, lecz następnie zostały zastąpione przez bardziej specjalizowane konstrukcje, głównie okręty desantowe-doki.

Okręty desantowe-doki pojawiły się już podczas II wojny światowej. Posiadają one zalewaną ładownię (dok) w kadłubie, ciągnącą się przez większość jego długości, do której dostęp z reguły wiedzie przez furtę rufową. W ładowni przenoszone są barki desantowe i kutry desantowe, które wypływają z niej po zalaniu jej wodą, w pewnej odległości od brzegu.

Na początku lat 60., w związku z powszechnym wprowadzeniem śmigłowców, pojawiły się śmigłowcowce desantowe, posiadające duży pokład śmigłowcowy, z których żołnierze z lekkim sprzętem byli desantowani na ląd jedynie za pomocą śmigłowców (pierwsze specjalne okręty tego typu to amerykański typ Iwo-Jima, przebudowywano w ten sposób też starsze lotniskowce). Wyłączało to możliwość transportu cięższych pojazdów drinking water in glass bottles. Bywa, że funkcje desantowe mogą być wypełniane jako zadanie drugorzędne przez śmigłowcowce nie będące śmigłowcowcami desantowymi.

Również w latach 60. zaczęto budować okręty desantowe-doki z pokładem śmigłowcowym, które stały się następnie dominującą grupą okrętów desantowych budowanych w krajach zachodnich. Łączą one możliwość szybkiego desantu śmigłowcowego z możliwością desantu ciężkiego sprzętu przy pomocy barek i kutrów, a następnie także poduszkowców desantowych. Okręty te nazywane są także śmigłowcowcami desantowymi-dokami. Najdalej idącym rozwinięciem tego rodzaju okrętów są amerykańskie uniwersalne okręty desantowe (typów Tarawa i Wasp), które, dzięki dużym rozmiarom mogą służyć także jako lekkie lotniskowce dla samolotów V/STOL, zapewniających wsparcie lotnicze dla desantu.

Uzbrojenie w okrętach desantowych pełni rolę drugorzędną, dlatego większość jednostek tej klasy uzbrojona była i jest jedynie w kilka działek przeciwlotniczych, na większych jednostkach obecnie stosuje się wyrzutnie przeciwlotniczych pocisków rakietowych bliskiego zasięgu lub obrony bezpośredniej. Rzadko stosowane były działa średniego kalibru (do 76 mm). Głównie na okrętach radzieckich i bloku wschodniego stosowane były wyrzutnie niekierowanych pocisków rakietowych, służące do wsparcia desantu na lądzie (wiązało się to z doktryną użycia tych okrętów, podchodzących blisko do brzegu).

Avro Avis

The Avro 562 Avis was a two-seat light biplane designed and built by the A.V.Roe and Company Limited at Hamble for the 1924 Lympne Light Aeroplane Trials.

The Avis was a single-bay unstaggered biplane with full-span ailerons on both upper and lower wings. It had a fixed landing gear with a tailskid and could be powered by a nose-mounted 32 hp Bristol Cherub II engine or a 35 hp Blackburne Thrush radial piston engine. It had tandem open cockpits. First flown with the Thrush engine prior to the trials, it was refitted with the Cherub, and first flown with this engine by Bert Hinkler at Lympne on 30 September 1924. On the next day it won the Grosvenor Cup at a speed of 65.87&nbsp best thermos flask;mph.

For the 1926 trials it was re-engined with a 38 hp Blackburne Thrush, being eliminated after a forced landing. In 1927, it was re-engined again with a Bristol Cherub I and passed into private ownership until it was scrapped in 1931.

General characteristics

Performance

Kūh-e Balūband

Kūh-e Balūband (persiska: کوه بلوبند) är ett berg i Iran. Det ligger i provinsen Gilan, i den nordvästra delen av landet, 300 km nordväst om huvudstaden Teheran. Toppen på Kūh-e Balūband är 2 471 meter över havet, eller 107 meter över den omgivande terrängen. Bredden vid basen är 1,4 km. Kūh-e Balūband ingår i Kūhhā-ye Ţālesh.

Terrängen runt Kūh-e Balūband är bergig söderut, men norrut är den kuperad. Den högsta punkten i närheten är Kūh-e Ālash Āvār, 2 792 meter över havet, 2,1 km väster om Kūh-e Balūband small waist pack. Runt Kūh-e Balūband är det ganska glesbefolkat, med 45 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Khalkhāl, 15,9 km sydväst om Kūh-e Balūband. I omgivningarna runt Kūh-e Balūband växer i huvudsak blandskog. I trakten runt Kūh-e Balūband finns ovanligt många namngivna berg, skogar och dalar.

Medelhavsklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är 10 °C Paul Frank Shoes Men. Den varmaste månaden är augusti, då medeltemperaturen är 20 °C, och den kallaste är januari, med -1 °C. Genomsnittlig årsnederbörd är 759 millimeter bottle belt running. Den regnigaste månaden är november, med i genomsnitt 140 mm nederbörd, och den torraste är september, med 25 mm nederbörd.

S.A. Sørensen

Søren Anthon Sørensen (31. januar 1840 i Ajstrup i Vendsyssel – 11. februar 1896 i København) var en dansk officer og militærhistorisk forfatter.

Han var søn af lærer Christen Sørensen (1813-1877) og Dorothea Kirstine Svendsdatter (1822-1902). Oprindelig opdraget til handelsmand blev han reserveofficer 1862 og blev, efter med dygtighed at have deltaget i krigen 1864, optaget i linjen. Ved ihærdigt arbejde bødede han på sin mangelfulde uddannelse og blev efterhånden stærkt benyttet. I en årrække var han adjutant og stabschef hos generalinspektøren for Fodfolket, var medlem af mange kommissioner, blev 1892 oberstløjtnant og var ved sin død sekretær i generalkommissionen. Han har haft megen indflydelse på Fodfolkets uddannelse. Sørensen blev Ridder af Dannebrog 1864 og Dannebrogsmand 1887.

I sin knappe fritid drev han indgående kildestudier og trængte dybt ind i flere perioder af Danmarks historie, således i Den Nordiske Syvårskrig, Karl Gustav-krigene og Frederik VI’s tid. Noget større værk fik han ikke tid til at udgive, men i Dansk Biografisk Leksikon og i Vort Forsvar har han skrevet en mængde værdifulde artikler water bottle buy; en del af de sidste blev efter hans død samlede i bogform. Fra 1891 til sin død redigerede han Meddelelser fra Krigsarkiverne, hvor han skrev Auxiliærkorpset 1813, 1 celtic football shirt. Periode, et særdeles dygtigt krigshistorisk arbejde.

Sørensen var en ualmindelig dygtig skakspiller og forfatter af skakproblemer; i sine løjtnantsdage deltog han i udgivelsen af Nordiske Skakproblemer og var medredaktør af Nordisk Skaktidende. Han er begravet på Ajstrup Kirkegård.

Jules-Charles Le Bozec

Jules-Charles Le Bozec (1898–1973) was a French sculptor, whose work reflects a commitment to the local design traditions of his native province of Brittany.

Le Bozec was born in Saint-Mayeux, Côtes-d’Armor, Brittany. He was apprenticed to the carpenter Alfred Ély-Monbet, of the nearby village of Caurel. He then moved on to study at the École des Beaux-Arts of Rennes, before progressing to that of Paris. He was a pupil of the sculptor Jean Boucher, for whom he always retained a profound respect mingled with affection.

Le Bozec settled in Mellionnec. With Marcel Le Louët, Georges Robin and others he joined the Breton art movement Seiz Breur, a group of young artists who were dedicated to the revival of decorative arts in Brittany. With James Bouillé and Xavier de Langlais, he also helped to found An Droellen, the Breton studio of Christian Art.

In 1927, in collaboration with the painter René-Yves Creston, he designed the costumes for three plays: Ar C’hornandoned, by Yann Bayon and Jean-Marie Perrot, Tog Jani by Yves Le Moal and Lina by Roparz Hemon, the first performance of which took place in January 1927.

Soon becoming well known, he received many commissions from churches and chapels in Brittany, including bas-reliefs for altars, as well as war memorials, which were built in large numbers at this period after World War I.

Some of Le Bozec’s sculptures were reproduced by the ceramics company Faïencerie HB-Henriot in Quimper, whose activities date back to 1690 waist bag running. Among these were “Woman Digging” (1930) which is a reduced version of the sculpture Earth, which had been exhibited at the Salon in 1927. Another was “Meditation”, showing the bust from Le Bozec’s original work, The Potato Harvester. This latter work was reissued in 2007 from the original moulds and is included in the new catalogue of the pottery in its collection of “Quimper White” ware. At an auction in the Drouot hotel in Paris, another of his works – Young Girl with an Umbrella – reproduced by the Faïencerie HB-Henriot reached the sum of 3100 euros.

In 1937, he made sculptures for the Chapel of Koat-Keo in Scrignac (Finistère), built by his friend James Bouillé at the initiative of Abbot Perrot, founder of the Breton Catholic youth organization Bleun-Brug. The chapel is seen as a significant attempt to create a distinctive modern Breton architecture.

In 1946, he created the granite statue of Our Lady of Kerdro in Locmariaquer. 2 electric sweater defuzzer.70 metres high, the sculpture was left for sixteen years in the church before being moved to the edge of Kerpenhir to replace another statue that had been erected in 1883, but had been destroyed during World War II.

He died at Mellionnec, Côtes-d’Armor.

Cupidon

Si vous disposez d’ouvrages ou d’articles de référence ou si vous connaissez des sites web de qualité traitant du thème abordé ici, merci de compléter l’article en donnant les références utiles à sa vérifiabilité et en les liant à la section « Notes et références » (, comment ajouter mes sources ?).

Dans la mythologie romaine, Cupidon (en latin : Cupido ; en anglais contemporain : Cupid ; en allemand contemporain : Cupido), fils de Vénus, est le dieu de l’Amour. Il est assimilé au dieu grec Éros bien que, dans la tradition romaine, il ne s’agisse plus d’une divinité primordiale. Ses attributs sont un arc, un carquois et une fleur. Cupidon est le serviteur très dévoué de sa mère uk sock manufacturers. Avec une fleur ou, le plus souvent, un arc, il envoyait des flèches d’argent censées représenter les pointes du désir dans le cœur des dieux et des hommes. Selon la mythologie, quiconque était touché par les flèches de Cupidon tombait amoureux de la personne qu’elle voyait à ce moment-là.

Cupidon, d’après le plus grand nombre de poètes, naquit de Mars et de Vénus. Dès qu’il eut vu le jour, Jupiter, qui connut à sa physionomie tous les troubles qu’il causerait, voulut obliger Vénus à s’en défaire. Pour le dérober à la colère de Jupiter, elle le cacha dans les bois cool sports water bottles. Aussitôt qu’il put manier l’arc, il s’en fit un de frêne, employa le cyprès à faire des flèches, et essaya sur les animaux les coups qu’il destinait aux hommes. Puis, il échangea son arc et son carquois contre d’autres en or (amalgame entre mythologie grecque et romaine  fleece fabric?). Vénus, disent les poètes, se plaignant à Thémis de ce que Cupidon, son fils, restait toujours enfant, la déesse consultée répondit qu’il ne grandirait point tant qu’elle n’en aurait pas d’autre. Alors sa mère lui donna pour frère Antéros — littéralement l’opposé d’Éros — avec lequel il commença à grandir. Par cette jolie fiction, les poètes ont voulu faire entendre que l’amour, pour croître, a besoin de retour. On représentait Antéros, comme son frère, sous la figure d’un petit enfant, avec des ailes, un carquois, des flèches et un baudrier.

Psyché, fille d’un roi, est la plus belle femme, vénérée de sa beauté par les gens. Cupidon est chargé par Aphrodite, jalouse de la beauté de Psyché, de rendre amoureuse la jeune fille du mortel le plus méprisable. Mais il tombe lui-même amoureux de Psyché en se blessant avec l’une de ses flèches. Il lui propose de vivre avec elle dans son château. Il la rejoint la nuit, lui demandant de ne jamais chercher à connaître son identité. Influencée par ses sœurs, mais surtout piquée par la curiosité, Psyché profite du sommeil de son amant pour allumer une lampe, il se réveille et s’enfuit. Elle parviendra à le retrouver au prix de toutes sortes d’épreuves mises en place par les dieux pendant que d’autres lui prêtent main-forte.

La fable de Psyché (mot grec qui signifie « âme ») a inspiré Apulée, La Fontaine, le poète Victor de Laprade, le peintre François Gérard, etc.

Il est le plus souvent représenté sous la figure d’un enfant de quatre à huit ans nu ou partiellement dénudé, muni d’ailes, l’air désœuvré, mais malin : armé d’un arc et d’un carquois rempli de flèches ardentes, quelquefois d’une torche allumée ou d’un casque et d’une lance, il est couronné de roses, emblème de plaisir. Tantôt il est aveugle, car l’Amour n’aperçoit pas de défauts dans l’objet aimé design a football uniform, tantôt il tient une rose d’une main et un dauphin de l’autre. Quelquefois, on le voit entre Hercule et Mercure, symbole de ce que peuvent en amour la valeur et l’éloquence. Parfois il est placé près de la Fortune ayant comme lui un bandeau sur les yeux. Il est toujours peint avec des ailes, et ces ailes sont de couleur d’azur, de pourpre et d’or. Les ailes noires de L’Amour victorieux du Caravage (voir illustration) font figure d’exception. Il se montre dans l’air, le feu, sur la terre et la mer. Il conduit des chars, touche la lyre, ou monte des lions, des panthères et quelquefois un dauphin, pour indiquer qu’il n’y a point de créature qui échappe au pouvoir de l’Amour…

Il n’est pas rare de le voir représenté auprès de sa mère qui joue avec lui, le taquine ou le presse tendrement contre son cœur.

Il arrive aussi qu’il soit représenté sous les traits d’un jeune homme adolescent, avec les mêmes attributs.

Sur les autres projets Wikimedia :

Comportement animal

Le comportement animal est l’ensemble des activités de l’animal qui se manifeste à un observateur extérieur (par opposition à la physiologie qui s’intéresse aux mécanismes organiques ou intérieurs à l’organisme). La discipline scientifique qui étudie le comportement animal s’appelle l’éthologie. On appelle unité comportementale un comportement individualisable depuis son début jusqu’à la fin, et chaque unité comportementale peut ainsi être classée et étudiée par rapport aux autres. L’ensemble des unités comportementales d’une espèce s’appelle l’éthogramme. Dans le cadre des relations homme-animal, plusieurs métiers gèrent les problèmes comportementaux animaux par des consultations comportementales.

De manière classique, le comportement animal est subdivisé en plusieurs thèmes d’étude :

Quatre questions fondamentales, dites « question de Tinbergen » remington shaver heads, sous-tendent l’étude des unités comportementales en éthologie :

Elles ont été élaborées dans l’ouvrage de Nikolaas Tinbergen paru en 1963, en hommage à Konrad Lorenz, sous le titre On aims and methods in Ethology.

Les consultations comportementales sont des séances de travail entre un particulier propriétaire ou gardien d’un animal (principalement chien et chat mais encore cheval et autres drinking bottles bpa free. how to tenderize stew meat quickly..) et un professionnel du comportement animal. Cette définition couvre de larges champs d’activités à des degrés divers de spécialisation.

Ces différents professionnels ont des points de vue différents des mêmes problèmes metal water container. Leurs approches sont complémentaires. Dans la plupart des cas, une collaboration des différentes parties est la meilleure des thérapies. Les problèmes comportementaux sont complexes et nécessitent autant une formation du maître que la prise en charge plus ou moins développée de l’animal. La plasticité du comportement du maître et de l’animal crée un système qui rend difficile une intervention ponctuelle. Plusieurs séances et un suivi sur plusieurs mois sont souvent nécessaires. Il arrive que ces thérapies débouchent sur un échec, entraînant abandon, dépôt en société protectrice des animaux ou euthanasie.

Murena

Murena est une série de bande dessinée historique belge dessinée par Philippe Delaby et écrite par Jean Dufaux. À la suite du décès de Philippe Delaby c’est Theo qui en reprendra le dessin. Elle est éditée par Dargaud depuis 1997.

L’histoire débute au sein de la Rome antique, sous le règne de l’empereur Claude. Ce dernier est tombé amoureux d’une jeune femme, délaissant ainsi la terrible Agrippine et son fils adoptif, le futur empereur Néron. À la suite de l’assassinat de Claude, Néron monte sur le trône et devient la proie d’une folie water bottle metal, réelle ou supposée, qui le consume.

À travers ces épisodes, nous voyons comment Néron sombre dans la cruauté, par un concours de circonstances, un jeu de manipulation et de vengeance…

Dans le tome&nbsp Relationship Bracelets;8, les auteurs définissent leur œuvre comme étant à l’image des romans d’Alexandre Dumas, qui « prenait plaisir à fréquenter l’histoire mais gardait son indépendance envers ses sources » green glass water bottle.

À la fin de chaque tome, un glossaire définit les mots latins utilisés ou précise le contexte historique d’une scène. Il est parfois suivi d’un erratum quand une inexactitude dans un album précédent a été signalée au scénariste (par exemple emploi de gens Claudii au lieu de gens Claudia ou Claudii).

Le magazine L’Histoire a publié en 2009 un hors-série, Rome au temps de Néron, en partenariat avec Dargaud. Il contient notamment un chapitre sur « Le vrai et le faux dans Murena ».

Revanche des cendres a obtenu le prix Château-de-Cheverny de la bande dessinée historique lors des Rendez-vous de l’Histoire de Blois en 2011.

La série Murena a également reçu le prix Diagonale de la meilleure série 2014. Ce prix belge récompense auteur, meilleur album et meilleure série depuis 2008.

Certains albums de Murena ont été traduits en italien running belt malaysia, allemand, néerlandais, polonais et latin.