Samuel Gaumain

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les recommandations des projets correspondants how to tenderize steak before grilling.

Louis Gaumain, ou Frère Samuel en religion, né le à Saint-Pierre-de-l’Isle, mort le à Toulouse, est un prélat catholique français, capucin et évêque de Moundou au Tchad runners waist pouch.

Louis Gaumain a été ordonné prêtre, et devient Frère Samuel le pour l’Ordre des frères mineurs capucins.

Nommé évêque de Moundou au Tchad le , il est consacré le funny soccer t shirts.

Il se retire 15 ans plus tard, à l’âge de 60 ans, le

United States Away GONZALEZ 3 Jerseys

United States Away GONZALEZ 3 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

.

Kennan Adeang

Kennan Ranibok Adeang est un homme politique nauruan using a meat tenderizer, ancien ministre et ancien Président de la République de Nauru du au , du au et du au . Il est le père de David Adeang.

Kennan Adeang a terminé ses études à la Australian School of Pacific Administration de Sydney en 1963.

À la fin de l’année 1986, il occupe en alternance avec Hammer DeRoburt la fonction de Président de la République par une succession de votes de défiance au Parlement de Nauru.

Après ces échecs politiques, Kennan Adeang gagne l’opposition en rejoignant le Parti démocrate. Avec ses alliés politiques, il propose un nouveau vote de défiance au Parlement le qui déboute Hammer DeRoburt. Kenois Aroy devient ainsi le nouveau Président et Kennan Adeang son ministre des Finances. Mais quatre mois plus tard, Kenois Aroy quitte ses fonctions après des problèmes cardiaques et Kennan Adeang se voit contraint de démissionner phone belt.

Kennan Adeang effectue un nouveau mandat présidentiel durant quelques jours à la fin de l’année 1996.

MS «Lofoten»

MS «Lofoten» (kallesignal LIXN) er et hurtigruteskip eid av Hurtigruten AS. Skipet var byggnummer 547 ved Akers mekaniske verksted, og ble overlevert Vesteraalens Dampskibsselskab (VDS) 27. februar 1964. MS «Lofoten» gikk i ordinær hurtigrutetrafikk fram til 2002, da skipet ble avløst av MS «Finnmarken». Etter salget av MS «Lyngen» høsten 2007 ble skipet igjen satt inn i fast rotasjon i hurtigruten. Hun det eneste gjenværende skip fra etterkrigsflåten som fortsatt går i ordinær hurtigrutetrafikk. Skipet ble erklært verneverdig av riksantikvaren i 2001. Skipet har blitt modernisert og oppgradert flere ganger, men utseendemessing har det ikke blitt endret vesentlig. Og i 2015 ble skipets eksteriør og interiør tilbakeført til slik det så ut ved overleveringen i 1964. Hovedmotor er den samme som da skipet var nytt.

I løpet av andre verdenskrig gikk mange av hurtigruteskipene tapt, og eldre skip måtte settes inn i ruten som en midlertidig løsning. En gjenoppbygging av hurtigrute-flåten ble startet, og MS «Lofoten» var det tolvte nybygget etter krigen. Det var det andre hurtigruteskipet som ble bygget i Norge etter krigen. Kontraktssummen var omtrent 17 millioner kroner.

MS «Lofoten» ble døpt av Asbjørg Bergsmo og sjøsatt 7. september 1963. Etter overleveringen til VDS 27. februar 1964, ble skipet satt inn i hurtigrutetrafikk på nordgående fra Bergen 5. mars 1964 og erstattet DS «Vågan» (tidligere DS «Lofoten»). «Vågan» fortsatte i hurtigrutetrafikk inntil nye MS «Nordnorge». ble levert i juni 1964. I perioden 1968 til 1982 gikk skipet også i ekspressruten (utvidet hurtigrute) innom Svalbard. 14. mars 1970 grunnstøtte hun i Risøyrenna. 29. juli 1972 gikk skipet på en sandbanke utenfor Longyearbyen på Svalbard, men kunne fortsette ruten uskadet. 17. juni 1976 kolliderte hun med Nordenfjeldskes hurtigruteskip MS «Erling Jarl». I april 1977 seilte MS «Lofoten» på cruise til Shetland og Orknøyene, og 19. juli samme år grunnstøtte skipet i Tjeldsundet på vei til Svalbard i ekspressruten. Hun fikk skader på skroget, men kunne gå for egen maskin til Harstad der hun fikk utført en nødreparasjon ved Kaarbø mekaniske verksted. Skipet seilte til Nylands mekaniske verksted i Oslo for å repareres, og 8. august 1977 var hun tilbake i hurtigrutetrafikk. Fra 19. oktober til 5. november 1980 lå MS «Lofoten» i dokk ved Aalborg Værft i Danmark for å oppgraderes og moderniseres. 2. plass spisesal ble erstattet av fire store lugarer, og skipet ble gjort om til énklasse-skip (ingen klasseinndeling). Hovedmotoren ble også overhalt ved dette verkstedoppholdet.

Fra 14. til 31. oktober 1985 var MS «Lofoten» igjen i dokk ved Aalborg Værft i Danmark. Denne gangen ble innredningen pusset opp og modernisert, samt at enkelte lugarer på B-dekket fikk dusj og toalett meat tenderization methods. Den tidligere røykesalongen akter ble gjort om til bar med musikkanlegg og dansegulv. Skroget fikk skiftet ut noen stålplater og ble malt i lyseblått (samme blåfarge som VDS’ skorsteinsmerke). Det blåfargede skroget var et design-eksperiment som ble avsluttet i 1986, da skipet fikk den tradisjonelle svartfargen tilbake. Køyekapasiteten ble redusert til 223 køyeplasser fordelt på 91 lugarer etter ombyggingen.

Den 1. januar 1988 fusjonerte Vesteraalens Dampskibsselskab med Ofotens Dampskibsselskab (ODS) og dannet Ofotens og Vesteraalens Dampskibsselskab (OVDS). Skipet fikk nytt skorsteinsmerke og hjemmehavn Narvik, men beholdt navnet. 30. september 1988 ble MS «Lofoten» solgt til Finnmark Fylkesrederi og Ruteselskap (FFR) for 20 millioner kroner. Hun fikk nytt skorsteinsmerke og hjemmehavn Hammerfest, men beholdt navnet. Mens hun var i FFRs eie ble hun påmalt en lyseblå stripe over lugarvinduene på brodekket. FFR håpte på å kunne kontrahere et nytt hurtigruteskip, men måtte i 1995 innse at et nytt skip ville bli altfor kostbart. Etter å ha blitt oppgradert ved Mjellem & Karlsen Verft i Bergen i januar 1996, ble MS «Lofoten» solgt tilbake til OVDS 1. februar 1996 og endret hjemmehavn til Narvik igjen. Køyekapasiteten var nå 184.

Den 30. mai 2001 ble skipet erklært verneverdig av riksantikvaren. Den 2. februar 2002 ble hun tatt ut av hurtigrutetrafikk, men ble satt inn igjen i desember samme år som erstatning for MS «Nordnorge» som seilte på cruise i Antarktis. I 2004 til 2006 gikk hun i cruisefart på Vestlandet og i Lofoten om sommeren, og som erstatningsskip i vinterhalvåret. I mars 2006 fusjonerte Ofotens og Vesteraalens Dampskibsselskab (OVDS) og Troms Fylkes Dampskibsselskap (TFDS) og dannet Hurtigruten Group, senere omdøpt til Hurtigruten ASA. Skipet fikk atter en gang nytt skorsteinsmerke, men beholdt navnet og hjemmehavnen. Etter salget av MS «Lyngen» i 2007, ble MS «Lofoten» satt inn i fast helårsrotasjon i hurtigruten igjen. I mars 2014 kunne hun feire 50-årsjubileum som hurtigruteskip, og i vinteren 2015 ble interiøret restaurert tilbake til slik det var i 1964. Skorsteinen ble også malt tilbake i VDS’ farger.

MS «Lofoten» er bygd i stål, bortsett fra overbygget på brodekket som er utført i aluminium. Bruttotonnasjen er 2 621 bruttoregistertonn, nettotonnasjen er 1 099 nettoregistertonn og lasteevnen er 700 dødvekttonn. Skipet har to kjølerom, og totalvolumet på lasterommene er 708 m³. Lasting og lossing foregår ved hjelp av en skipskran, og lasterommene er beskyttet av en lasteluke på fordekket.

Hovedmotoren er lisensbygd av Akers mekaniske verksted og er en 7-sylindret totakts Burmeister & Wain DM742 VT2 BF90 dieselmotor. Dagens motor er den originale fra 1963, og ytelsen er 2 447 kW (3 325 hestekrefter), noe som ga en toppfart på 17,5 knop under prøveturen. Ved levering hadde skipet tre generatorer. I 2003 ble en fjerde generator som fungerer som nødgenerator installert. To av generatorene er de originale fra 1963.

MS «Lofoten» har fire dekk og hadde ved levering 53 køyeplasser på 1. plass (1. klasse), og 180 køyeplasser på 2. plass. I 2009 har skipet 171 køyeplasser fordelt på 91 lugarer, og ingen klasseinndeling. Hun er sertifisert for 400 passasjerer i liten kystfart.

Mastehøyden er 26 meter, og IMO-nummeret er 5424562.

Klokken 14:59 lørdag 18. juli 2015 hadde skipet vært 300 000 timer til sjøs, og den originale hovedmotoren hadde da vært i drift i 34,2 år og drevet skipet over 4 millioner nautiske mil. Skipet har krysset polarsirkelen 3 000 ganger, 1 500 ganger nord- og 1 500 ganger sørgående.

MS «Lofoten» fortøyer i Molde.

MS «Lofoten» i Rørvik

MS «Lofoten» rett forfra

MS «Lofoten» i Svolvær

MS «Lofoten» (1964)  · MS «Vesterålen» (1983)  · MS «Kong Harald» (1993)  · MS «Richard With» (1993)  · MS «Nordlys» (1994)  · MS «Nordkapp» (1996)  · MS «Polarlys» (1996)  · MS «Nordnorge» (1997)  · MS «Finnmarken» (2002)  · MS «Trollfjord» (2002)  · MS «Midnatsol» (2003)  · MS «Spitsbergen» (2009)*

MS «Erling Jarl»  · MS «Midnatsol»  · MS «Vesterålen»  · MS «Sanct Svithun»  · MS «Nordlys»  · MS «Håkon Jarl»  · MS «Polarlys»  · MS «Nordstjernen»  · MS «Finnmarken»  · MS «Ragnvald Jarl»  · MS «Harald Jarl»  · MS «Lofoten»  · MS «Kong Olav»  · MS «Nordnorge»

DS «Vesteraalen» (1891)  · DS «Sirius»  · DS «Olaf Kyrre»  · DS «Erling Jarl» (1895)  · DS «Jupiter» (1856)  · DS «Sigurd Jarl» (1894)  · DS «Orion»  · DS «Kong Halfdan»  · DS «Capella»  · DS «Astræa»  · DS «Haakon Adalstein»  · DS «Lyra» (1905)  · DS «Haakon Jarl» (1879)  · DS «Richard With» (1909)  · DS «Midnatsol» (1910)  · DS «Hera»  · DS «Polarlys» (1912)  · DS «Finmarken» (1912)  · DS «Kong Haakon»  · DS «Kong Harald» (1890)  · DS «Neptun»  · DS «Haakon VII»  · DS «Dronning Maud»  · DS «Sanct Svithun» (1927)  · DS «Mira»  · DS «Irma»  · DS «Prinsesse Ragnhild»  · DS «Lofoten» (1932)  · DS «Nordnorge» (1924)  · DS «Prins Olav»  · DS «Nordstjernen» (1937)  · DS «Ariadne»  · MS «Hadsel»  · MS «Ragnvald Jarl» (1930)  · DS «Sigurd Jarl» (1942)  · DS «Christiania»  · DS «Skjerstad»

MS «Erling Jarl» (1949)  · MS «Midnatsol» (1949)  · MS «Vesterålen» (1950)  · MS «Sanct Svithun» (1950)  · MS «Nordlys» (1951)  · MS «Håkon Jarl» (1952)  · MS «Polarlys» (1952)  · MS «Barøy» (1952)  · MS «Nordstjernen» (1956)  · MS «Finnmarken» (1956)  · MS «Ragnvald Jarl» (1956)  · MS «Harald Jarl» (1960)  · MS «Lofoten» (1964)  · MS «Kong Olav»  · MS «Nordnorge» (1964)  · MS «Midnatsol» (1982)  · MS «Narvik»  · MS «Vesterålen» (1983)  · MS «Kong Harald» (1993)  · MS «Richard With» (1993) &nbsp best water backpack for running;· MS «Nordlys» (1994)  · MS «Nordkapp»  · MS «Polarlys» (1996)  · MS «Nordnorge» (1997)  · MS «Finnmarken» (2002)  · MS «Trollfjord»  · MS «Midnatsol» (2003)  · MS «Spitsbergen»

DS «Lofoten» (1884)  · DS «Røst»  · DS «Andenæs»  · DS «Olaf Trygvesøn»  · DS «Tordenskjold»  · DS «Mosken»  · DS «Kong Gudrød»  · DS «Mercur»  · DS «Barøy» (1929)  · DS «Nova»  · DS «Ryfylke»  · DS «Nordnorge» (1883)  · DS «Lyra» (1912)  · DS «Lyngen»  · DS «Dronningen»  · DS «Saltdal»  · MS «Ottar Jarl»  · DS «Oslo»  · MS «Sørøy»  · MS «Alta»  · MS «Kronprinsesse Märtha»  · MS «Salten»  · DS «Jupiter» (1916)  · MS «Meteor»  · MS «Ingøy»

Quorthon

Tomas Forsberg, más conocido como Quorthon (Hägersten, 17 de febrero de 1966-Estocolmo, 3 de junio de 2004), fue el fundador de la banda sueca, pionera del black metal, Bathory. También él fue creador del género conocido como viking metal. Fue el compositor y escritor de las letras en todos los álbumes de Bathory.

Quorthon fundó Bathory en 1983 running water holder, cuando tenía 17 años. Sus álbumes tuvieron una oscura calidad que muchas bandas de metal intentaron emular, y que vendría a caracterizar este género de música.

Quorthon pagó personalmente la producción del video musical de Bathory “One Rode to Asa Bay” de 1990.

En la década de 1990 tomó el control absoluto de Bathory.

En 1993, Quorthon dejó Bathory de lado y publicó dos discos con el nombre de “Quorthon”. El primero se llamó “Album” (publicado en 1994), y el segundo se llamó “Purity of Essence” (publicado en 1997). Estos dos álbumes estaban más orientados hacia el rock que hacia el estilo de Bathory.

Mientras trabajaba en estos álbumes encontró una nueva inspiración para seguir componiendo música para Bathory.

Los siguientes álbumes de Bathory son de un estilo más cercano al thrash metal

Chile Home MATIAS 14 Jerseys

Chile Home MATIAS 14 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, a diferencia de los álbumes anteriores. En 1996 publicó Blood On Ice, un álbum conceptual, grabación en cuestión comenzó en 1989 fit fanny pack. Con este álbum, Bathory regresa al viking metal.

Quorthon fue encontrado muerto en su apartamento el 7 de junio de 2004, aparentemente por un ataque al corazón. Tenía 38 años bpa free thermos flask. Fue enterrado en Gamla Enskede (al sur de Estocolmo) el 13 de julio del mismo año.

NTNU-kunstner

NTNU-kunstner er en ærestittel som tildeles en av kunstnerne som blir antatt til den årlige, juryerte Trøndelagsutstillingen. Utstillingen arrangeres av Trøndelag Bildende Kunstnere (TBK) og administreres av Trøndelag Senter for Samtidskunst (TSSK).

Kunstneren utnevnes av en komité som består av juryen for Trøndelagsutstillingen og representanter for to av enhetene ved Norges teknisk-naturvitenskapelige universitet (NTNU): Kunstakademiet i Trondheim og NTNU Kommunikasjonsavdelingen.

Samarbeidsavtalen mellom Trøndelagsutstillingen og NTNU er et ledd i NTNUs satsning på samarbeid med ulike kunst- og kulturaktører i Trondheim.

Kunstneren mottar et stipend fra NTNU og et diplom running bag for phone. Stipendet er (pr. 2015) på kr. 20 000. «Virketiden» er 12 måneder fra utnevnelsen finner sted. NTNU-kunstneren får da mulighet til å gjøre ulike prosjekter for, og i samarbeid med, NTNU. Levering av et nummerert grafisk trykk til årets doktorgradsdiplomer er et eksempel på dette samarbeidet.

Offentliggjøringen av NTNU-kunstneren skjer under åpningen av Trøndelagsutstillingen why is bromelain used as a meat tenderizer.

Tidligere NTNU-kunstnere:

Barrage de Longyangxia

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les recommandations des projets correspondants.

Géolocalisation sur la carte : Chine

Le barrage de Longyangxia est un barrage dans le Qinghai en Chine sur le fleuve Jaune. Il est associé à une centrale hydroélectrique de 1&nbsp glass bottle buy;280 MW (4 turbines de 320 MW). Sa construction a débuté en 1976 et s’est terminé en 1992.

Cette centrale est associée à une centrale photovoltaïque de 320 MW mise en service en 2013, couvrant une superficie de 9 km2, qui est connectée directement à l’une des turbines au moyen d’une ligne de transport de 330 kV. Comme il s’agit d’une des plus grandes centrales photovoltaïques solaires du monde reusable sports water bottles, sans le contrepoids énergétique de la turbine hydroélectrique de Longyangxia, elle pourrait poser un grave problème pour la stabilité du réseau. La mise au point d’un système de contrôle d’exploitation intégré pour les centrales photovoltaïque et hydroélectrique, qui permet en fait à la centrale photovoltaïque de fonctionner comme la cinquième turbine de Longyangxia, permet une compensation quasi immédiate entre les productions hydroélectrique et photovoltaïque meat tenderizer bromelain. L’ajout du parc solaire améliore également l’efficacité d’exploitation de la centrale hydroélectrique : la province de Qinghai est aride et l’eau est une ressource rare ; le réservoir de Longyangxia ne rejette l’eau qu’avec parcimonie  exercise waist pouch; avec l’ajout du parc solaire, la centrale hydroélectrique a pu accroître son efficacité économique et optimiser l’utilisation de sa capacité annuelle. Une phase 2 de construction de la centrale photovoltaïque a commencé en août 2014 et se terminera à la fin de 2015, portant sa capacité à 530 MW.

Conseil économique pour le développement durable

Le Conseil économique pour le développement durable (CEDD) est un organisme français placé auprès du ministre chargé du Développement durable, créé par décret du avec pour mission principale « d’éclairer, par la confrontation des analyses économiques insulated stainless steel bottle, l’élaboration et l’évaluation des politiques du ministère en permettant aux services compétents de s’appuyer sur les références scientifiques, les méthodes d’évaluation et les instruments d’intervention publique les plus récents&nbsp stainless steel water bottles safe.

Les services du ministère tels que le Commissariat général au développement durable sont associés aux travaux du Conseil.

Les membres du Conseil sont nommés pour une durée de deux ans par un arrêté ministériel New Balance Sneakers. Les membres nommés le 18 décembre 2008 sont :

À l’exception des personnes indiquées par une étoile (*), les membres étaient reconduits pour deux ans le 27 septembre 2011, les nouveaux membres étant :

En sont également membres de droit :

Heartbeat (etichetta discografica)

La Heartbeat Records è un’etichetta musicale indipendente con sede a Burlington (in precedenza era a Cambridge), Massachusetts best drink bottle for toddlers. L’etichetta, specializzata nella pubblicazione di musica giamaicana, è stata fondata nel 1981 da Bill Nowlin e Duncan Brown hydration waist pack, entusiasti appassionati di musica di reggae. La prima uscita dell’etichetta fu una riedizione del disco di Linton Kwesi Johnson Dread Beat an’ Blood (1981).

Nel 1983, Chris Wilson iniziò a lavorare per l’etichetta e grazie a lui cominciò la collaborazione della etichetta discografica con Clement Dodd, il fondatore della storica label giamaicana Studio One che permise l’uscita del disco Best of Studio One, una raccolta di musica prodotta da Dodd di artisti quali Dennis Brown tenderizing tough steak, Alton Ellis, The Gladiators, Marcia Griffiths, The Heptones, Slim Smith, Sugar Minott e Johnny Osbourne.

Heartbeat ha finora pubblicato oltre 60 album della Studio One; l’etichetta ha i diritti di pubblicazione della musica di un gran numero di produttori giamaicani, tra i quali Lee Perry, Joe Gibbs, Sonia Pottinger, Clancy Eccles, Alvin Ranglin, Duke Reid, Niney the Observer, Sly & Robbie, Steelie & Clevie e Lloyd Daley.

Nel 1996 l’etichetta ha finanziato il Heartbeat Culture Splash Tour, tour che ha girato gli Stati Uniti con Michael Rose, Sister Carol, The Meditations e Derrick Morgan. Nel 2000, Heartbeat Records ha ricevuto un Premio Grammy per il disco di Burning Spear Calling Rastafari (1999) thermos flask stainless steel.

Famille Hoisnard

La famille Hoisnard est une famille du Comté de Laval, qui a fait fortune dans le négoce en toiles à Laval. La famille est connue à Laval dans le commerce et la magistrature, et titrée de la Provôterie (Ahuillé), la Malonnière (Houssay), Cormeré (Bonchamp-lès-Laval).

Le lieu de Cormeré (Cormeray) dont les Hoisnard se titrèrent en 1670 est en Bonchamp-lès-Laval.

Plusieurs extraits de correspondance montrent les relations et les associations d’intérêt qui existaient, au point de vue commercial, entre les négociants lavallois et les armateurs malouins. Au moyen de fragiles constructions que la moindre tempête pouvait livrer aux périls de la mer, ils ont été à la découverte de pays méconnus pour entrer en relations commerciales avec leurs habitants.

En 1712, les voyages à la Mer du Sud sont interdits en principe miami football jerseys. Louis XIV, dans une situation difficile pour discuter de la paix a voulu donner des gages de sa bonne volonté. Elle a défendu les expéditions qui peuvent laisser penser que la France profilte largement des richesses de son alliée l’Espagne. En réalité, les armateurs de Saint-Malo, soutenu par le Secrétaire d’Etat à la Marine Jérôme Phélypeaux de Pontchartrain obtiennent des permissions exceptionnelles d’armer pour la Mer du Sud. Ceux qui n’en obtiennent pas s’en passent, et comme il faut malgré tout sauver les apparences filtered water bottle, disent qu’ils vont seulement à Cadix ou aux Isles, ou ils ne disent rien et prennent le large avec leur bateau. Le ministre et ses agents à Saint Malo international football shirts, menacent parfois des pires représailles, mais en vain green glass bottle water. Les bateaux partent, et le Saint-François qui met les voiles en novembre 1714 est du nombre des fraudeurs alors que le monopole de l’Espagne est plus strict que jamais. Le Saint-François appartient à l’armateur nantais Joachim Descazaux du Hallay. Il part sous le commandement de son propre neveu, Joachim Darquistade. On trouve dans les cales toutes sortes de marchandises, dont des toiles de Laval expédiées par le négociant Ambroise Hoisnard de Laval en novembre 1713, et confiées à Nicolas Magon de la Ville-Poulet.

Le Fonds Couanier contient deux volumes de consultations de René Pichot de la Graverie et deux volumes des causes jugées à Laval par Ambroise-René Hoisnard.

Document utilisé pour la rédaction de l’article : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article..

Escenas de matrimonio 2

Escenas de matrimonio 2 es una serie basada en Escenas de matrimonio, en la que se muestran las actitudes de tres matrimonios en el ámbito conyugal. Se emitió desde el 21 de diciembre de 2009 hasta que fuera retirada por su baja audiencia el 4 de febrero de 2010.

El día 21 de diciembre de 2009 se recuperó la serie tras la cancelación que sufrió en verano de 2009 por su desgaste de audiencia. La serie se emitió en el acess prime time en la cadena Telecinco con el nombre de Escenas de matrimonio 2. En esta nueva temporada vuelve la pareja más esperada, la formada por Pepa y Avelino (Marisa Porcel y Pepe Ruiz). También se incorporan a la serie Blas (Josep María Gimeno), el nuevo novio de Marina tras el abandono de Roberto (David Venancio Muro) y dos jóvenes treintañeras llamadas Esther (Carmen Alcayde) y Miriam (Susana Soleto) que son compañeras de piso.

Debido a las malas audiencias de Escenas De Matrimonio 2 (incluso con el regreso a la serie de Pepa (Marisa Porcel) y Avelino (Pepe Ruiz), Telecinco decidió retirar la serie temporalmente y emitir en su lugar Fresa Ácida, un programa producido por La Fábrica De La Tele y presentado por Carmen Alcayde, Mª Cinta Méndez y Adriana Abenia.

Se enamoraron de adolescentes y se casaron, llevan casados más de cuarenta años. Él es director de un banco que lleva soñando con la jubilación toda la vida y ella es una ama de casa que está deseando quitarse de encima a Avelino. Los dos están todo el día discutiendo y echándose en cara los defectos de cada uno. Aunque están todo el día discutiendo, la verdad es que se quieren aunque nunca se lo demuestran uno al otro. Otro elemento que dificulta aún más su compleja convivencia es el sofisticado sistema de domótica con el que está equipada su vivienda.

Roberto, el marido de Marina con el que ha compartido tantos años de convivencia, la ha abandonado repentinamente. Sin embargo, Marina non leaking water bottles, no se resignó a vivir en soledad, por lo que abrió las puertas de su casa y de su corazón a un nuevo amor al que conoció a través de una agencia de citas: Blas.

Blas es empleado en una agencia de viajes y tiene un hijo, mientras que Marina trabaja en una oficina y además es ama de casa what is in meat tenderizer. Marina tiene obsesión por el dinero y la imagen personal shaver reviews, cuando Blas solamente tiene una preocupación: la tensa y conflictiva relación que mantiene con su ex-mujer, con la que Marina intentará llevarse bien hasta convertirse en su mejor amiga. Con todo esto, el día a día se hace muy difícil, pero cada uno trata de llamar la atención del otro a su manera.

Esther y Miriam son dos jóvenes treintañeras que viven en el loft del edificio con unas vidas muy peculiares; Esther, la antropóloga, es una mujer volcada en su trabajo, sensata, responsable y racional, que ha roto con su novio tras descubrirlo en los brazos de otra mujer. Miriam, la psicóloga, es muy distinta. La búsqueda del placer y la diversión permanente constituye el principal motor de su vida, una mujer independiente y radical que estudió psicología con un único fin: trabajar en una profesión bien remunerada que le permita mantener su independencia y libertad. El piso en el que viven se convertirá en el escenario de los enfrentamientos y discrepancias de estas dos chicas.