Constant Willem Lunsingh Scheurleer

Constant Willem Lunsingh Scheurleer (7 september 1881, Den Haag – 3 maart 1941, Leiden) was een Nederlandse bankier, museumdirecteur en archeoloog.

Lunsingh Scheurleer was de zoon van bankier Daniël François Scheurleer en telg uit het Haags geslacht Scheurleer. In 1921 nam hij de directeursfunctie van zijn vader over bij de bank Scheurleer & Zoonen. Lunsingh Scheurleer richtte in 1924 het Archeologisch Museum Scheurleer op, met als basis zijn archeologische voorwerpen die hij begon te verzamelen in 1899 en onder meer aangekocht had in 1902 op een studiereis naar Egypte en Griekenland. In 1925 kreeg hij het eredoctoraat toegekend van de technische hogeschool in Dantzig. In 1926 kreeg hij van de Universiteit van Amsterdam een eredoctoraat toegekend; zijn promotor was Jan Six. Na de dood van zijn vader in 1927 beheerde hij het Muziekhistorisch Museum Scheurleer. Lunsingh Scheurleer was van 1920 tot 1932 voorzitter van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten. Vanuit deze functie was hij in 1920 initiatiefnemer van het Museum van reproducties van beeldhouwkunst en directeur van het Haagse Museum van Kunstnijverheid.

Na de economische crisis ging de bank failliet en was hij genoodzaakt zijn musea op te heffen. Hij richtte zich sindsdien op Griekse archeologie in Leiden. In 1933 werd hij docent aan de Universiteit Leiden. In 1936 werd hij benoemd tot bijzonder hoogleraar Griekse archeologie. De Leidse universiteitsbibliotheek is in het bezit van de Collectie Scheurleer, een door hem aangelegde verzameling van 1149 boeken op het gebied van Griekse kunst en archeologie.

In 1941 overleed Lunsingh Scheurleer in Leiden op 59-jarige leeftijd. De interesse voor kunst werd voortgezet door zijn zonen Theodoor Herman Lunsingh Scheurleer en Daan Lunsingh Scheurleer.

Uncategorized