José Salomón

José Salomón (ur. 9 lipca 1916 w La Plata – zm. 22 stycznia 1990) – piłkarz argentyński, obrońca (stoper).

Urodzony w La Plata Salomón karierę piłkarską rozpoczął w 1934 roku, grając w połączonej drużynie klubów Lanús Buenos Aires i Talleres Remedios de Escalada. Po rozpadzie w latach 1935-1938 Salomów grał w barwach klubu Talleres.

W 1939 roku Salomón został piłkarzem klubu Racing Buenos Aires. W następnym roku razem z reprezentacją Argentyny wygrał turniej Copa Juan Mignaburu 1940.

Jako piłkarz klubu Racing wziął udział w turnieju Copa América 1941, gdzie Argentyna zdobyła tytuł mistrza Ameryki Południowej. Salomón zagrał we wszystkich czterech meczach – z Peru, Ekwadorem, Urugwajem (w 86 minucie zastąpił go Sabino Coletta) i Chile (jako kapitan drużyny).

Rok później wziął udział w turnieju Copa América 1942, gdzie Argentyna została wicemistrzem Ameryki Południowej. Salomón zagrał we wszystkich sześciu meczach – z Paragwajem, Brazylią (w 70 minucie zastąpił go Óscar Montañés), Ekwadorem, Peru, Chile i Urugwajem. W każdym meczu pełnił rolę kapitana zespołu. Wygrał także turniej Copa Lipton 1942, a rok później Copa Juan Mignaburu 1943.

Następnie wziął udział w turnieju Copa América 1945, gdzie Argentyna zdobyła tytuł mistrza Ameryki Południowej. Salomón zagrał we wszystkich sześciu meczach – z Boliwią, Ekwadorem, Kolumbią, Chile, Brazylią i Urugwajem. W każdym meczu był kapitanem drużyny. Zwyciężyły również w turnieju Copa Lipton 1945.

Nadal jako piłkarz klubu Racing wziął udział w turnieju Copa América 1946, gdzie Argentyna kolejny raz zdobyła tytuł mistrza Ameryki Południowej. Salomón jako kapitan zespołu zagrał we wszystkich pięciu meczach – z Paragwajem (w 57 minucie zmienił go José Manuel Marante), Boliwią, Chile, Urugwajem i w decydującym o mistrzostwie boju z Brazylią. W pierwszej połowie spotkania z Brazylią Salomón został brutalnie sfaulowany przez brazylijskiego napastnika Chico. Z powodu złamanej nogi został zniesiony z boiska – zmienił go Marante. Zajście doprowadziło do bijatyki między zawodnikami obu zespołów oraz do rozruchów na trybunach. Przerwa w meczu trwała aż 70 minut. Ciężka kontuzja oznaczała dla Salomóna koniec kariery reprezentacyjnej.

Po wyleczeniu kontuzji Salomón przeniósł się w 1947 roku do Urugwaju, gdzie występował w klubie Liverpool Montevideo. W 1950 roku zakończył karierę w klubie Talleres.

W lidze argentyńskiej Salomón rozegrał 311 meczów, natomiast w reprezentacji Argentyny – 44 mecze. Rozegrał 21 meczów podczas turniejów Copa América, co wspólnie w Oscarem Ruggerim czyni go pod tym względem rekordzistą w dziejach reprezentacji Argentyny.

Alarcón • Alberti • Arregui • Arrieta • Batagliero • Belén • Coletta • Colombo • Esperón • Estrada • García • Gayol • Gilli • Gualco • Marvezzi • Minella • Moreno • Pedernera • Salomón • Sastre • Sbarra • Videla • Trenerzy: Stábile

Alberti • Blotto • Esperón • Ferreyra • García • Gualco • Heredia • Laferrara • Masantonio • Montañés • Moreno • Pedernera • Perucca • Ramos • Salomón • Sandoval • Tossoni • Valussi • Videla • Trener: Stábile

Bello • Boyé • Colombo • de la Mata • de Zorzi • Espinoza • Farro • Ferraro • Fogel • Loustau • Martino • Méndez • Muñoz • Palma • Pellegrina • Perucca • Pescia • Pontoni • Ricardo • Salomón • Sastre • Sosa • Yebra • Trener: Stábile

Boyé • de la Mata • Fonda • Labruna • Loustau • Marante • Martino • Méndez • Ogando • Ongaro • Pedernera • Pescia • Pontoni • Ramos • Rodríguez • Salomón • Salvini • Sobrero • Sosa • Strembel • Sued • Vacca • Trener: Stábile

Uncategorized