Fernando Demaría

Fernando Demaría (born in Buenos Aires, July 19, 1928) is an Argentine poet, philosopher and classical scholar.

Demaría studied at Buenos Aires’ Colegio Champagnat, run by the priests of the Marian Order, whose dedication and rectitude represent a cornerstone in the poet’s life. He then graduated in Philosophy at the University of Buenos Aires under the guidance of such humanists as Guillermo Thiele y Carlos Astrada, who made a decisive contribution towards defining his intellectual vocation.

Demaría’s urban and academic formation, however, finds an indispensable complement in his deep-rooted contact with the land and the rural environment, which has afforded him, in his own words, “the slow and profound teachings of nature”,[This quote needs a citation] a salient aspect of his poetry and philosophy. He believes that a writer of our time should write few and brief works in order to grant the reader the time to familiarize with the many other authors of value.

Demaría was among the personal friends of Argentine writer and poet Leopoldo Marechal, who dedicated him the Alegropeya of his Heptamerón series.

Under the guidance of Guillermo Thiele, Demaría published a translation of Heraclitus’ Fragments in 1957 for the Universidad Nacional del Litoral. This work was republished in 1972 with the illustrations of Uruguayan artist Lincoln Presno, whose 40 meter memorial monument to John F. Kennedy in the vast pampa region near Quemú Quemú, a town founded by the poet’s grandparents, was built upon the poet’s request.

Demaría’s study of philosophy led him to the conviction that man’s deepest conscience responds to sentiment and feeling rather than to ideas and rationality. His reflections on this aspect of human experience and his own personal quest for clarification resulted in his Treatise on Sentiment or Tratado del Sentimiento, published in 1970 by the Ediciones del Hombre Nuevo, founded among others by his friend Rafael Squirru.

Among Demaría’s other works: Máximas para la Vida or Maxims for Life, a work in constant re-elaboration.

Regarding his poetry, it has been condensed under the common title of Pampa Roja, elaborated in three stages of his life.The first edition was the result of the visits to La Pampa together with his friend, the painter Perez Celis. Editorial Dunken published the third and final part in 2007 under the name Tierra de Elegía, or Land of Elegy, a collection of love sonnets. The first two editions of Pampa Roja’s first part were illustrated by Argentine artist and personal friend Pérez Celis. At the end of his life, in absence of readers, he compiled his last poems under the title “Pampa de Estrellas” dedicated to “The Invisibles”.

Tyler McGill

Tyler McGill (ur. 18 sierpnia 1987 w Champaign) – amerykański pływak specjalizujący się w stylu zmiennym, mistrz olimpijski, dwukrotny mistrz świata na długim basenie, mistrz świata na krótkim basenie.

Swój największy sukces w karierze McGill odniósł w 2012 roku podczas igrzysk olimpijskich w Londynie wygrywając złoty medal w sztafecie 4 × 100 m stylem zmiennym.

Startując na mistrzostwach świata, w 2009 roku w Rzymie Amerykanin wywalczył złoty medal w sztafecie na 4 × 100 m stylem zmiennym oraz dwa lata później w Szanghaju w tej samej konkurencji. W Rzymie McGill zajął również trzecie miejsce w indywidualnym wyścigu na 100 m stylem motylkowym.

Podczas mistrzostw świata na krótkim basenie, w 2010 roku w Dubaju Amerykanin wygrał złoty medal w sztafecie 4 × 100 m stylem zmiennym.

1960: (McKinney, Hait, Larson, Farrell) • 1964: (Mann, Craig, Schmidt, Clark) • 1968: (Hickcox, McKenzie, Russell, Walsh) • 1972: (Stamm, Bruce, Spitz, Heidenreich) • 1976: (Naber, Hencken, Vogel, Montgomery) • 1980: (Kerry, Evans, Tonelli, Brooks, Patching) • 1984: (Carey, Lundquist, Morales, Gaines) • 1988: (Berkoff, Schroeder, Biondi, Jacobs, Mortenson, Jager) • 1992: (Rouse, Diebel, Morales, Olsen, Berkoff, Dersch, Stewart, Biondi) • 1996: (Rouse, Linn, Henderson, Hall Jr., Davis, Grote, Hargis, Schwenk) • 2000: (Krayzelburg, Moses, Crocker, Hall Jr., Walker, Hannan, Lezak) • 2004: (Peirsol, Hansen, Crocker, Lezak, Krayzelburg, Gangloff, Phelps, Walker) • 2008: (Peirsol, Hansen, Phelps, Lezak, Grevers, Gangloff, Crocker, Weber-Gale) • 2012: (Grevers, Hansen, Phelps, Adrian, Thoman, Shanteau, McGill, Jones) • 2016: (Murphy, Miller, Phelps, Adrian, Plummer, Cordes, Shields, Dressel)

Klatka błaznów

Klatka “błaznów” składała się z metalowej konstrukcji podobnej do obecnych klatek dla ptaków, lecz znacznie większych rozmiarów, co umożliwiało pomieszczenia kilku osób jednocześnie. Wystawiano je w miejscach publicznych, najczęściej na rynkach, aby mogły skutecznie służyć wymiarowi sprawiedliwości. Obiekty te wykorzystywano do wykonywania kary na honorze, poprzez wystawienie skazańca na widok publiczny celem ośmieszenia. Spotykało się również klatki, których konstrukcje były ruchome, co umożliwiało wykonywanie nimi wielu obrotów przez zgromadzonych gapiów, a siedzącego w niej nieszczęśnika doprowadzało do wymiotów i omdleń. Dodatkowo ciekawska gawiedź mogła obrzucać skazańca wyzwiskami lub w najgorszym przypadku różnego rodzaju przedmiotami, np. owocami lub warzywami (często zgniłymi). We Wrocławiu klatka błaznów została wystawiona w 1575 roku na rynku przede wszystkim – jak to określili kronikarze – do karania zakłócających ciszę nocną, pijaków i dopuszczających się “grubiańskich wybryków”. Została ona wybudowana w okolicy dzisiejszego pomnika hrabiego Aleksandra Fredry. Wykonano ją prawdopodobnie w formie ośmiobocznej żelaznej klatki, do której wnętrza prowadził otwór drzwiowy. Przykładowo 19 kwietnia 1578 r. karą siedzenia w klatce ukarano pewnego nieszczęśnika “z powodu… swawoli”. 13 lutego 1676 roku wsadzono do niej pewną kobietę, która chodziła po mieście w męskim ubraniu; dodatkowo, aby ośmieszyć skazaną, ściągnięte z niej ubranie powieszono we wnętrzu klatki. Obiekt został usunięty około 1745 roku. W innych miejscowościach na terenie Śląska kroniki wspominają niejednokrotnie o wystawieniu tego typu obiektów (np. w Głogowie, czy Świebodzicach). Niestety, do naszych czasów nie przetrwała na ziemiach śląskich ani jedna metalowa klatka hańby. Natomiast doskonale zachowaną klatkę błaznów możemy do dziś podziwiać w miejscowości Levoča na Słowacji.

Bocian • Chińska tortura wodna • Gruszka • Hiszpańskie buty • Kołyska Judasza • Kozioł czarownic (hiszpański osioł) • Krzesło inkwizytorskie • Krzyż modlitewny • Łamanie kołem • Ława tortur • Madejowe łoże • Maski wstydu • Szpikowany zając • Toca (tortura wodna) • Wahadło (strappado, pendulum) • Waterboarding • Widełki heretyków • Zgniatacz głowy • Zgniatacz kciuków • Zmiażdżenie • Żelazna dziewica

Beczka • Chłosta • Dyby • Falaka • Flet hańby • Gąsior • Kamienie hańbiące • Klatka błaznów • Kłoda • Kuna • Nabicie na pal • Piętnowanie • Praszczęta • Pręgierz • Spalenie na stosie • Sambenito

Come on a Cone

“Come On A Cone” to piosenka Trinidiańsko -amerykańskiej artystki Nicki Minaj , pochodzi z jej albumu studyjnego,Pink Friday: Roman Reloaded (2012). Została napisana przez Maraj, Winston Thomas, Larry Nacht i Safaree Samuels, a wyprodukowana przez Hit-Boy. Jest kolejnym utworem skierowanym do piosenkarki Lil ‘Kim , po ” Roman Revange “i” Stupid Hoe “. “Come On A Cone” otrzymał głównie pozytywne recenzje od krytyków współczesnych, inni krytykowali refren, nazywając go głównym problemem tego utworu. Prawdopodobnie piosenka z paroma innymi z płyty Pink Friday: Roman Reloaded na płytę Pink Friday: Roman Reloaded – TheReUp. Została wydana jako singel promujący najnowszej płyty Nicki Minaj, Pink Friday: Roman Reloaded – TheReUp, w dniu 15 października 2012.

Piosenkę śpiewa Nicki Minaj jako Roman Zolanski i jest podobno kolejną piosenką skierowaną do Lil ‘Kim , po Stupid Hoe. Minaj nawiązuje do Ellen DeGeneres (“Gdy widzisz mnie u Ellen / To znaczy, że ja wygrywam”), Oscara de la Renta (“Pierwszy rząd na Oscarach / De la Renta przedstawia”), Anny Wintour (“Kiedy” siedzę z Anną / naprawdę siedzi z Anną / to nie metafora / naprawdę siedzi z Anną), Versace (“Czy występ u Versace / żądają mnie po imieniu / i jeśli nie dostaną Nicki “) oraz Cee Lo (“Mój handel z Cee Lo …”).

Teledysk do piosenki został wydany 22 października 2012 roku, na zachętę do ponownego uwolnienia Pink Friday: Roman Reloaded . Teledysk nakręcił Grizzlee i wydana przez jego kanał YouTube. Teledysk przypomina jeden z singli z poprzedniego albumu Pink Friday, a mianowicie Did It On’em. Video oferuje nagrania z koncertów Minaj w 2012 roku. W klipie możemy zobaczyć nagrody BET , Tyga , Blac Chyna, Gucci Mane , Birdman , Waka Flocka Flame , Safaree “SB” Samuels, Jay-Z , Beyonce , Kanye West , Kim Kardashian i Randy Jackson.

Byo yomi

Au Japon, le byo yomi (littéralement : « lecture des secondes ») est le nom donné traditionnellement dans les compétitions de go et de shogi à l’ultime phase du décompte du temps imparti au joueur. En Occident et chez les amateurs, le byo yomi a pris une signification un peu différente et en est venu à qualifier le type de cadence spécifiquement utilisé pour les parties de go.

Le temps imparti au joueur pour terminer sa partie dépend du niveau des adversaires. Jusqu’à huit heures peuvent être attribuées aux matchs réunissant les meilleurs joueurs de go, mais habituellement, il est beaucoup plus réduit. La gestion du temps n’est pas du ressort des joueurs, mais d’un des arbitres. Le décompte s’effectue ainsi : si un joueur répond en moins d’une minute, aucune déduction n’est faite de son temps de réflexion. S’il dépasse la minute, son temps est diminué du nombre entier de minutes consacré au coup.

En fin de partie, quand il ne lui reste plus que quelques minutes, le décompte devient plus précis et la personne chargée du contrôle du temps annonce les dizaines de secondes, voire les secondes, selon ce que le joueur lui a demandé.

De fait, le byo yomi japonais peut être assimilé à une sorte de pendule Bronstein dans laquelle le décompte s’opérerait par nombre entier de minutes seulement.

Le décompte du temps imparti pour la partie de go se décompose en deux phases distinctes : d’abord un temps global pour la partie, que le joueur peut utiliser comme il l’entend. Quand cette phase est épuisée, le joueur a l’obligation de jouer chacun de ses coups en moins de n secondes (n étant fixé avant la partie, en général par le règlement du tournoi). Si le joueur excède son temps de réflexion, il perd « au temps ». C’est cette seconde phase qui est appelée byo yomi.

Typiquement, on trouve les cadences suivantes : 30 minutes, suivies par un byo yomi de 30 secondes par coup. Le joueur ne dispose alors que de 30 secondes au plus pour jouer chacun de ses coups. Le moindre dépassement de délai lui fait perdre immédiatement la partie.

Pour être organisé correctement, le byo yomi exige la présence d’un tiers pour assurer le chronométrage final ou, plus pratiquement, une horloge d’échecs électronique, sur laquelle ce genre de décompte particulier est aujourd’hui présent.

Les pendules électroniques n’étant pas toujours disponibles, certains aménagements ont été trouvés, par exemple celui du « byo yomi canadien » : au lieu d’un temps fixé pour chaque coup, on donne un certain temps pour un petit nombre de coups. Par exemple, 10 coups en 5 minutes ou 20 coups en 10 minutes au lieu de trente secondes par coup.

Dans le championnat suisse 2009 de go, la cadence imposée aux concurrents était ainsi d’une heure 15 minutes par joueur et Byo yomi canadien : 15 pierres en 5 minutes. Cette méthode simplifie et allège les contrôles, tout en permettant de conserver l’esprit du byo yomi.

Des systèmes combinant les méthodes japonaise et occidentales sont parfois utilisés sur les serveurs informatiques. Ainsi, sur KGS, on peut avoir un temps principal de 10 minutes, suivi de 5 périodes de 15 secondes : une fois le temps principal écoulé, tout coup joué en moins de quinze secondes ne compte pas, tout coup joué entre 31 et 45 secondes coûte deux périodes, etc.

La Légende du pianiste sur l’océan

Tim Roth
Pruitt Taylor Vince
Mélanie Thierry
Bill Nunn

Pour plus de détails, voir Fiche technique et Distribution

La Légende du pianiste sur l’océan (La leggenda del pianista sull’oceano) est un film italien réalisé par Giuseppe Tornatore et sorti en 1998. Il est tiré d’une pièce théâtrale sous forme de monologue, Novecento (c’est-à-dire 1900, publié en 1994), d’Alessandro Baricco.

À l’aube du XXe siècle, dans une salle de banquet vide, Danny, l’un des machinistes du paquebot Virginian, découvre un bébé abandonné. Il l’adopte et l’élève comme son propre fils. Ne sachant pas comment l’appeler, il le baptise « 1900 ».

1900 grandit sur le paquebot, vit sur le paquebot, ne quitte jamais son paquebot. Huit ans plus tard, Danny meurt à la suite d’un accident. 1900 doit désormais grandir seul. Un soir, en se promenant sur le bateau, il voit un piano. Il s’assied sur le tabouret et joue. Il a un véritable don.

Les années passent sans que 1900 ne pose jamais pied à terre. Puis vient Max Tooney (nommé Tim Tooney dans le livre), qui deviendra son ami. Ils ne se séparent plus.

1900 est mondialement réputé comme étant un virtuose, capable de fasciner par sa musique. Il joue pour qui veut l’entendre : en première comme en troisième classe. Des producteurs tentent de l’enregistrer et de le faire partir en tournée dans le monde entier, mais 1900 refuse de quitter son navire. Sa réputation continue de grandir. Jelly Roll Morton, qui se dit être l’inventeur du jazz, le provoque en duel. 1900 gagne.

Quand Max arrive au bout de son contrat, il quitte le navire et 1900. Mais quand il apprend, quelques années plus tard, que le Virginian est condamné à être dynamité, Max part à la recherche de son ami pour le sauver. Il le rejoint sur le bateau, mais 1900 ne veut pas en descendre. Max quitte le Virginian, et 1900 disparaît dans l’explosion.

Гриноу, Хорейшо

Хорейшо (Горацио) Гриноу (6.9.1805, Бостон, штат Массачусетс – 18.12.1852, Сомервилль, там же) — американский скульптор.

Старший брат скульптора Ричарда Гриноу. С 1821 по 1825 год Гриноу учился в Гарвардском университете в Кембридже (штат Массачусетс). С 1825 по 1827 год жил в Италии, где изучал искусство античности и эпохи Возрождения. В Риме он познакомился с датским скульптором Бертелем Торвальдсеном и его учеником Пьетро Тенерани. В мае 1827 года Гриноу вернулся обратно в Бостон. В 1828 году он был выбран профессором скульптуры и почётным членом Национальной академии дизайна в Нью-Йорке. В октябре 1837 года Гриноу женился на уроженке Бостона дочери предпринимателя Луизе Гор (1812-1891). У них было три дочери.

Своими ранними тезисами об искусстве, архитектуре и дизайне Гриноу стал предвестником функционализма.

В 1843 году Гриноу был избран членом Американской академии искусств и наук. После продолжительного пребывания во Флоренции, он вернулся в 1851 году в США, чтобы создать по поручению Конгресса США для здания Капитолия скульптурную группу «Спасение».

4 декабря 1852 года Гриноу был доставлен в психиатрическую клинику в Сомервилле (штат Массачусетс), где он скончался от брюшного тифа 18 декабря 1852 года. 21 декабря 1852 года Гриноу был погребен на кладбище в Кембридже, в пригороде своего родного города Бостон.

Гриноу считается «первым американским скульптором». Он создал среди прочего конную статую Джорджа Вашингтона (1843).

Бюст Томаса Джефферсона, 1823

Статуя Джорджа Вашингтона, 1832–1840. Мрамор

Скульптурная группа «Спасение», 1837–1850

Kawanishi H6K

Japan

Die Kawanishi H6K war Japans erstes viermotoriges Mehrzweckflugboot in moderner Ganzmetallbauweise.

Entworfen wurde sie 1935 unter Auswertung der Erfahrungen mit britischen Short- und deutschen Rohrbach- Lizenzbauten. Der Erstflug fand am 14. Juli 1936 statt. Eingesetzt wurde die Maschine, von der bis 1943 217 Stück gebaut wurden, als Aufklärungs-, Transport- und Kampfflugboot. Einige H6K flogen mit spezieller Funkausrüstung als Kommandeurs- und Führungsflugzeuge. Wegen der ungenügenden Geschwindigkeit, Bewaffnung und Panzerung fand der Typ ab 1943 nur noch in Nachteinsätzen Verwendung. Die alliierte Bezeichnung lautet Mavis.

Die H6K war ein halbfreitragender Hochdecker in Ganzmetallbauweise mit Doppelseitenleitwerk und Doppelsteuerung. Rumpfboden und Stützschwimmer waren gestuft und gekielt. Als Antrieb dienten vier 14-Zylinder-Doppelsternmotoren Mitsubishi Kinsei 51 mit je 1000 PS Leistung in der Tragfläche. Die Bewaffnung bestand aus drei Gefechtsständen in Bug, Rumpfrücken und Heck mit Einzel- oder Zwillings-MG. An Abwurfmunition konnten bis zu 1600 kg an den Flügelstreben mitgeführt werden.

Field goal percentage

Field goal percentage in basketball is the ratio of field goals made to field goals attempted. Its abbreviation is FG%. Although three-point field goal percentage is often calculated separately, three-point field goals are included in the general field goal percentage. Instead of using scales of 0 to 100%, the scale .000 to 1.000 is commonly used. A higher field goal percentage denotes higher efficiency. In basketball, a FG% of .500 (50%) or above is considered a good percentage, although this criterion does not apply equally to all positions. Guards usually have lower FG% than forwards and centers. Field goal percentage does not completely tell the skill of a player, but a low field goal percentage can indicate a poor offensive player or a player who takes many difficult shots. In the NBA, Center Shaquille O’Neal had a high career FG% (around .580) because he played near the basket making many high percentage layups and dunks. Guard Allen Iverson often had a low FG% (around .420) because he took the bulk of his team’s shot attempts, even with high difficulty shots.

The NBA career record for field goal percentage is held by DeAndre Jordan at 0.677. The highest field goal percentage for a single season was set by Wilt Chamberlain with 0.727 in the 1972–73 season.

Field goal percentages were substantially lower in the NBA until the mid-to-late 1960s. For this reason, many early NBA stars have low field goal percentages, such as Bob Cousy at .375, and George Mikan, Bob Pettit, and Bill Russell, whose career field goal percentages of .404, .436, and .440, respectively, are much lower than later post players.

Three-point field goal percentage is usually kept as additional statistics. Its abbreviation is 3FG%. A 3FG% of .400 and above is a very good percentage.

Antonio Manillo

Antonio Andrés Manillo es un exfutbolista argentino; se desempeñaba como defensor y su primer club fue Banfield.​

Jugó en sus inicios como marcador de punta por izquierda, desempeñándose también en la función de segundo marcador central con el correr de los años. Su debut se produjo en el Club Atlético Banfield en 1958, cuando el Taladro se encontraba disputando el Campeonato de Primera B. En 1962 integró el equipo campeón de la categoría que devolvió al cuadro albiverde a la Primera División de Argentina.​ Disputó en ella 21 encuentros en la temporada 1963, protagonizando su equipo una buena campaña que lo ubicó en mitad de tabla.​

En 1964 pasó a Rosario Central, teniendo su primer partido oficial el 10 de mayo en el empate por tres goles ante Gimnasia y Esgrima en La Plata, cotejo válido por la tercera fecha del Campeonato de Primera División. Manillo se afirmó como alternativa por el sector izquierdo de la defensa con 22 presencias. Al año siguiente se movió a la zaga central, compartiéndola con José Casares en 30 partidos. En su última temporada con los canallas fue perdiendo lugar ante la promoción de juveniles y la llegada del uruguayo José Jorge González, quien inició su trayectoria en Rosario Central como marcador de punta por izquierda. En tres años Manillo sumó 62 cotejos disputados con la casaca auriazul.​​

Su siguiente destino fue Racing Club; allí se desempeñó durante dos temporadas para luego retirarse, pero antes formando parte de la gesta del cuadro de Avellaneda al conseguir las copas Libertadores e Intercontinental en 1967. Su participación fue mayormente como suplente, sumando aun así cuatro presencias en Libertadores.​​​​​