Hibok-Hibok

Der Hibok-Hibok von Nordosten, rechts der kleinere Mount Vulcan, im Vordergrund White Island

Der Hibok-Hibok, auch Catarman large glass bottles, ist ein 1332 m hoher Schichtvulkan auf der Insel Camiguin im Süden der Philippinen.

Der Hibok-Hibok liegt im Nordwesten Camuguins und ist der jüngste der vier Vulkane auf der Insel. In historischer Zeit war er in den Jahren 1827, 1862, 1871 bis 1875 und 1948 bis 1953 aktiv.

Beim Ausbruch von 1871 bis 1875 entstand rund 3,5 Kilometer nordwestlich des Hibok-Hibok ein neuer Lavadom, der Mount Vulcan. Der Lavadom erreichte 1875 eine Höhe von rund 450 Metern bei einem Basisdurchmesser von fast 1,5 Kilometer. Dem Ausbruch gingen starke Erdbeben voraus, bei denen eine nahegelegene Stadt fast vollständig zerstört wurde.

Der Ausbruch von 1948 bis 1953 nahm seinen Ausgang am oberen Nordosthang des Hibok-Hibok. Beim Abgang eines pyroklastischen Stroms in Richtung der Inselhauptstadt Mambajao kamen am 5. Dezember 1951 zahlreiche Menschen zu Tode. Der philippinische Präsident Elpidio Quirino nannte im Dezember 1951 206 Tote und rund 800 Vermisste, die vermutlich tot seien. Der Regierung der Provinz Camiguin zufolge starben 3000 Menschen. Nach wissenschaftlichen Untersuchungen betrug die Zahl der Toten 68. Nach dem Ausbruch setzte eine erhebliche Abwanderung von der Insel ein; rund die Hälfte der zuvor 69 hydration belt canada.000 Bewohner verließ Camiguin lint cutter.

Als Folge dieses Ausbruchs von 1951 wurde im Jahr darauf die Vorgängerorganisation des heutigen Philippine Institute of Volcanology and Seismology (PHIVOLCS) gegründet.

Am 9. März 2004 wurde die Region um den Vulkan zum Timpoong and Hibok-Hibok Natural Monument nach den Richtlinien des NIPAS-Gesetzes erklärt, auf einer Fläche von 22,27 km². Dieses Naturschutzgebiet umfasst die zentrale und westliche Region der Insel um den Mt. Timpoong, Mt. Mambajao, Mt. Tres Marias und den Hibok-Hibok. In diesem Naturschutzgebiet leben unter anderem die auf Camiguin Island endemische Amphibie Oreophryne nana und die 2012 erstmals beschriebene Eulenart Ninox leventisi. Die küstennahen Gebiete des Naturschutzgebietes werden für landwirtschaftliche Zwecke genutzt, unberührte Regenwaldgebiete finden sich ab einer Höhenlage von 500 Meter über dem Meeresspiegel, dem sich ab 1.100 Höhenmetern ein Gebirgsregenwald anschließt, der ca. 500 Hektar umfasst. Zum Naturschutzgebiet gehört auch die Koralleninsel Mantigue vor der Ostküste der Insel.

Naturschutzgebiete: Balatukan Range | Baliangao | Hibok-hibok Natural | Initao-Libertad | Inayawan Range | Kalatungan Range&nbsp fabric stores;| Kitanglad Range | Mahugunao Watershed | Malindang Range

Triyoduro de nitrógeno

NFPA 704.svg

El triyoduro de nitrógeno o triioduro de nitrógeno es un compuesto inorgánico con la fórmula NI3. Se trata de un explosivo extremadamente sensible large glass bottles; pequeñas cantidades explotan cuando son tocadas ligeramente (incluso usando una pluma), liberando una nube irritante púrpura de vapor de yodo, incluso puede ser detonado por la radiación alfa. El NI3 posee una compleja química estructural que es difícil de estudiar debido a la inestabilidad de los derivados. Su punto de fusión empieza a los -20 ° C y este empieza a sublimar.

El triyoduro de nitrógeno fue caracterizado por primera vez mediante cristalografía de rayos X en 1990 cuando este fue preparado sin utilizar amoníaco. El nitruro de boro reacciona con monofluoruro de yodo en triclorofluorometano a -30 ° C para producir NI3 puro con un rendimiento bajo:

El NI3 es piramidal (C3v simetría molecular), como son los otros trihaluros de nitrógeno y amoníaco.

El material generalmente denominado “triyoduro de nitrógeno” se prepara mediante la reacción de yodo con amoníaco. Cuando esta reacción se lleva a cabo a bajas temperaturas en amoníaco anhidro; el producto inicial es NI3 · (NH3)5, pero este material pierde un poco de amoníaco con el calentamiento para dar el aducto 1:1 NI3 · (NH3). Este aducto fue descrito por primera vez por Bernard Courtois en 1812, y su fórmula se determinó finalmente en 1905 por Oswald Silberrad. Esta estructura de estado sólido consiste en cadenas de -NI2-I-NI2-I-NI2-I-… Moléculas de amoniaco se encuentran entre las cadenas. En la oscuridad, manteniéndose frío y humedecido con amoníaco, NI3 · (NH3) es más estable. Cuando el NI3 está seco se convierte en un explosivo altamente sensible y muy inestable que puede ser detonado incluso usando una pluma, esto causado a que la estabilización obtenida por el aducto con el NH3 es muy baja y una perturbación energética baja puede romper esta estabilidad, dando paso a la descomposición instantánea a NH3 hydration belt canada, I2, N2, todos en estado gaseoso. Se puede observar que pasó de un estado sólido a tres gases, lo cual muestra el por qué la reacción libera tanta energía en tan poco tiempo con una energía de activación muy baja.

La descomposición del NI3 se produce mediante la siguiente reacción:

Jan Sobolewski

Jan Sobolewski (ur. 1799 – zm. jesienią 1829 w Archangielsku) – członek Towarzystwa Filomatów i Zgromadzenia Filaretów, znany w historii literatury głównie dzięki III części “Dziadów” Adama Mickiewicza.

Jan Sobolewski to jeden ze “spółuczniów, spółwięźniów , spółwygnańców” (obok C. Daszkiewicza i F. Kółakowskiego), któremu A. Mickiewicz dedykował III część “Dziadów”. Jest on też jednym z bohaterów sceny I tego dramatu, zwanej sceną więzienną. Bohatera literackiego i jego pierwowzór wiąże nie tylko zbieżność imienia i nazwiska. W scenie osnutej na autentycznych wydarzeniach procesu wileńskiego, w całości poświęconej martyrologii młodzieży, w usta Jana włożył poeta opowiadanie o wywózce uczniów ze Żmudzi na Sybir. Poza wątkiem biograficznym w postawie bohatera odnajdujemy cechy pierwowzoru czyli człowieka, który nie załamał się w czasie procesu.

Ojciec Jana Sobolewskiego, Antoni, był dzierżawcą wsi Grochy w powiecie tykocińskim hydration belt canada, w obwodzie łomżyńskim. W 1816 J. Sobolewski ukończył białostockie gimnazjum i wstąpił do seminarium nauczycielskiego Cesarskiego Uniwersytetu Wileńskiego na Wydział Matematyczno-Fizycznym. W 1817 otrzymał stopień kandydata filozofii running packs for runners, a w 1818 za postępy w nauce został nagrodzony nagroda pieniężną. W czasie studiów utrzymywał się z guwernerki. 19 kwietnia 1819 został powołany do Związku Przyjaciół. Od 18 maja 1820 czynnie działał w Towarzystwie Filomatów, w którym już wcześniej zaliczał się do członków korespondentów. Pełnił funkcje – w Filomatach został członkiem Rządu Towarzystwa, a w Zgromadzeniu Filaretów – przewodnikiem Zielonego Grona. W kwietniu 1823 na łamach “Dziennika Wileńskiego” opublikował rozprawę “O piękności w budowlach” wygłoszoną wcześniej na zebraniu Towarzystwa. Studia ukończył w 1821. Mimo złożenia egzaminów wymaganych do uzyskania magisterium nie otrzymał tego stopnia ze względu na wakat katedry filozofii. Władze uniwersyteckie zatrudniły go z dniem 13 września w podległym Wileńskiemu Okręgowi Naukowemu gimnazjum w Krożach na Żmudzi w charakterze nauczyciela fizyki, chemii i nauk przyrodniczych. Jan Sobolewski podjął próbę przeniesienia się do Wilna. Starania te zakończyły się fiaskiem. Pracę pedagogiczną przerwało śledztwo i proces filomatów i filaretów. Nocą 18 listopada 1823 został aresztowany i przewieziony z Kroż do Wilna. Zeznawał trzykrotnie: 21 i 22 listopada 1823 oraz 2 lipca 1824 – już z wolnej stopy. Wyrokiem zatwierdzonym przez cara Aleksandra I 26 sierpnia 1824 został skazany na “służbę w oddalonych guberniach”. 5 listopada opuścił (wraz z Adamem Mickiewiczem) Wilno, a 21 listopada przybył do Petersburga. Zgodnie z dołączoną do wyroku adnotacją oraz własną prośbą został wcielony do petersburskiego Korpusu Komunikacji Wodnej, a po złożeniu egzaminów w lutym 1825 otrzymał nominację oficerską i skierowany został do Wytergi w guberni ołonieckiej. W 1827 awansował do stopnia podporucznika quick way to tenderize steak. Ostatnią posadą, jak przypuszcza Ignacy Domeyko, było stanowisko inżyniera komunikacji wodnej przy jeziorze Ładoga w Petersburgu.